De honden – I cani

Zondag 17 juli – Tacna, Café Heladería Venezia

Fietsers en honden, geen gelukkige combinatie. Overal waar mensen wonen in Zuid-Amerika komen loslopende honden op mij af. Sommige fietsers weten er goed mee om te gaan, anderen lijken er simpelweg geen probleem mee te hebben en dan is er een groep van fietsers, die als de dood is voor deze bloeddorstige monsters. Ik behoor zeker tot deze laatste groep. Ik heb de afgelopen jaren vier vaccinaties tegen rabiës gehaald. Verder heb ik in de Andes altijd mijn eigen injectienaalden bij mij voor aanvullende vaccinaties.

Meestal probeer ik heel hard weg te fietsen (kansloos tegen deze snelheidsmonsters), de juiste manier schijnt te zijn om stil te staan. Je moet maar durven.

In Perú is het niet anders, maar ik heb besloten, dat ik zo niet verder kan. Dus de afgelopen week ben ik inderdaad gestopt voor toesnellende, blaffende honden. Ik heb hen met een lage en beheerste stem toegesproken: ”Rustig, rustig” (Peruaanse honden verstaan Nederlands) en waarempel: het werkt. De honden blaffen nog wel volop, maar blijven op voldoende afstand en druipen af. Ik moet daarbij bekennen, dat ik mijn Dazer (zie foto) in de aanslag heb, anders zou mijn hart dit niet overleven.

Gezien mijn geschiedenis in deze ben ik nu heel trots. Gisteren wilde ik foto’s maken van mijn aanvallers, maar er kwamen nauwelijks honden op mij af. Zij zien, dat ik niet langer bang ben.

Domenica 17 luglio – Tacna, Café Heladería Venezia

Cani e ciclisti non è un felice combinazione. Dappertutto dove abitano gente in Sud-America trovo cani randagi chi arrivano troppo vicino. Si sono ciclisti chi possano affrontare la situazione, mi sembra che altri non hanno problemi e poi c’è un gruppo di ciclisti chi ha paura come mai per questi monstri assetati di sangue. Sicuramente faccio parte del ultimo gruppo. Gli ultimi anni ho preso quatro vaccinazioni antirabbicchi. Poi, nelle Ande ho sempre mio aghi ipodermici con me per vaccinazioni supplementari.

Generalmente probo da scappare (scampo contro questi mostri di velocità), la moda giusta sembra da fermare. Ma per questa strategia si vuole molto coraggio.

In Perú non è diverso, ma ho deciso che non posso continuare cosi. Alora, l’ultima settimana sono veramente fermato per cani correndi che abbaiano. Ho parlato con un voce basso e calmo: “Tranquillo, tranquillo” (i cani Peruviani capiscano Italiano) e veramente: funziona. I cani abbaiano sempre, ma fermano a una distanza sufficiente e poi partano. Devo ammettere che ho sempre mio Dazer (vedi il foto) accessibile, si no trovo un attacco cardiaco.

Se si considera mia historia sono molto fiero.

Ieri volevo fare foto dei miei aggressori, ma ho trovato pochissimi cani vicini. I cani vedano che non ho piu paura.