Coffee is coming home

Maandag 22 augustus 2022 – Breda, thuis
Ik ben sinds vier dagen weer thuis. Het belangrijkste dat ik thuis heb gedaan, is slapen. Ook al heb ik de laatste weken niet meer gefietst, het blijft vermoeiend. Ik heb enorm veel gelopen en alles gaat in het buitenland toch wat moeizamer dan thuis.
Ik geniet deze dagen van de Biftu Gudina (Ethiopië) die ik uit Santiago heb meegenomen, enerzijds omdat ik thuis meer rust vind, anderzijds omdat deze bonen van hoge kwaliteit zijn. Toen ik twee jaar geleden ook wat Biftu Gudina uit Santiago meenam, zie Jop tegen mij: "En waarom ben ik niet uitgenodigd ?". Jop, bij deze. Laat maar horen, wanneer het gelegen komt.
Ik heb nog geen concrete plannen voor een volgende reis. Daarom verwacht ik niet mijn blog op korte termijn te actualiseren. Ik bedank bij deze eenieder die mijn blog volgde.

Lunedì 22 agosto 2022 – Breda, a casa
Sto a casa per quatro giorni. Il più importante che ho fatto a casa, è dormire. Anche se non sono andato in bicicletta per tre settimane, è sempre faticoso. Ho camminato moltissimo e tutto è più difficile all'estero che a casa.
Mi piace da assagiare il Biftu Gudina (Etiopia) che ho portato da Santiago, da un lato perché trovo più riposo a casa, dall'altro perché questi chicchi di caffè sono di una qualità alta. Due anni fa ho anche portato Biftu Gudina da Santiago e Jop mi ha detto: "E perché non sono invitato ?". Jop, fa mi sentire quando è conveniente.
Non ho idee specifiche per un altro viaggio. Alora, non penso che scrivo un nuovo post a breve termine. Ringrazio ogniuno chi ha letto mio blog.

Adieu Nescafé – Addio Nescafé

Dinsdag 16 augustus – Santiago, hotel Vegas

Het zal bekend zijn, dat ik thuis graag cappuccino zet en drink. Onderweg in Noord-Chili (Arica, Iquique, Calama, La Serena) kon ik geen behoorlijke cappuccino vinden. Koffie is daar vrijwel steeds Nescafé, dat kan dus echt niet. Ik heb heel wat keren prijzige cappuccino besteld, die ronduit tegenviel.

Heel anders is het in Santiago, hier zie ik heel veel “third wave coffee”. Ik heb twee kleinschalige koffiebranderijen bezocht, die met name branden voor verzending in Chili. Hun bonen zijn vrijwel steeds een stuk prijziger dan dat ik in Nederland gewend ben. Ik vond echter een heel betaalbare Biftu Gudina (Ethiopië), een boon die je in Nederland zelden ziet. Dus ik kon het niet laten en neem als herinnering aan Chili een kg hiervan naar Nederland mee.

Voor mijn eerdere ervaringen met cappuccini in Santiago zie onder meer “Feest – Festa”.

De foto van de cappuccino is genomen op 12 augustus bij Singular Coffee Roasters, waar ik ook deze Biftu Gudina heb gekocht. De foto van de brander is genomen op 11 augustus bij Original Green Roasters.

Martedì 16 agosto – Santiago, hotel Vegas

È conosciuto che mi piage da fare a casa un cappuccino buone. In viaggio in Nord-Cile (Arica, Iquique, Calama, La Serena) non ho trovato un bon cappuccino. Il caffè è quasi sempre Nescafé, non è un bon idea. Molto volte ho ordinato un cappuccino costoso che era una delusione.

Tutto diverso in Santiago, qui trovo molto “third wave coffee”. Ho visitato due torrefazione chi lavorano soprattutto per spedire in Cile. Generalmente sui chicchi di caffè sono più cari che sono abituato nei Paesi Bassi. Pero, ho trovato un Biftu Gudina (Etiopia) conveniente. È raro da trovare questi chicchi in Europa. Alora, non posso astenersi da comprare un chilo di questi chicchi per prendere a casa.

Per mie esperienze precedente con cappuccini in Santiago vedi tra l'altro “Feest – Festa”.

Ho fatto la foto del cappuccino al 12 agosto al Singular Coffee Roasters, dove ho comprato anche questo Biftu Gudina. La foto del torrefattore ho fatto al 11 agosto al Original Green Roasters.

Goed aangekomen – Arrivata bene

Zondag 14 augustus – Santiago, hotel Vegas

Ik ben al dagen geleden goed aangekomen in Santiago, maar vanochtend zag ik, dat ook mijn fiets de reis heeft overleefd. Ik vond het wel spannend om hem te verzenden in Arica (zie ”Drukte in – Confusione in Iquique”) en hoopte uiteraard, dat de fiets heelhuids zou aankomen. Wel, de fiets heeft niet geleden en ook de verpakking heeft de reis doorstaan. Dit is de eerste keer, dat ik een fiets zo verzend. Ik vond het verzenden van het pakket (12 kg, ruim 2.000 km, groot formaat) wel behoorlijk prijzig: € 90.

De fiets zit nu in de fietskoffer. De foto’s zijn vanmiddag genomen.

Domenica 14 agosto – Santiago, hotel Vegas

Già giorni fa sono arrivato in Santiago, ma stamattina ho visto che anche mia bicicletta ha fatto bene suo viaggio. Per me era eccitante da spedire la bicicletta in Arica (vedi ”Drukte in – Confusione in Iquique”) e naturalmente speravo che la bicicletta arrivera tutto intera. Davvero, la bicicletta non è distrutta e anche il imballaggio ha superato il viaggio. È la prima volta che spedito una bicicletta cosi. Spedire il pacchetto (12 kg, oltre 2.000 km, grande formato) è abbastanza costoso: € 90.

Adesso la bicicletta sta in valigia. Ho fatto le foto questo pomeriggio.

Hier vind ik rust – Qui trovo riposo

Maandag 8 augustus – La Serena, hotel Londres

Het lukt mij aardig om mij hier te ontspannen. Ik heb een prettige hotelkamer en het weer werkt ook mee.

Eergisteren liep ik naar het oosten, bergop en kwam onverwacht uit bij het Cementerio Municipal de La Serena.

Gisteren heb ik een flinke wandeling gemaakt langs de boulevard naar Coquimbo, waar ik reineta (zie “Brama australis”) at.

Komende woensdag neem ik de bus naar Santiago: vier nachten in Hostal Río Amazonas plus drie nachten in Hotel Vegas. Ik vermaak mij wel.

De foto’s op de begraafplaats heb ik gemaakt op 6 augustus, de foto’s aan zee op 7 augustus.

Lunedì 8 agosto – La Serena, hotel Londres

Posso riposare abbastanza bene qui. Ho una camera d'albergo piacevole e trovo un bel tempo.

L'altro ieri ho caminato verso est, in salita e sono arrivato all'improvviso al Cementerio Municipal de La Serena.

Ieri ho fatto una grande passegiata al lungomare verso Coquimbo, dove ho mangiato reineta (vedi “Brama australis”).

Il prossimo mercoledì prendo il bus per Santiago: quatro notte in Hostal Río Amazonas plus tre notte in Hotel Vegas. Sto bene qui.

Le foto al cimitero ho fatto al 6 agosto, le foto al mare al 7 agosto.

Ontspanning – Relax in La Serena

Zaterdag 6 augustus – La Serena, hotel Londres

Eergisteren nacht ben ik met de bus van Calama naar La Serena gereisd, bijna 1.100 km, vergelijkbaar met de afstand Breda – Marseille. Calama is een mijnwerkersstad met opvallend veel prostituees, ligt op bijna 2.300 m hoogte, maar het was er overdag heerlijk warm in het zonnetje. Let wel, het is hier winter.

Ik verwachtte matig weer in het veel zuidelijkere La Serena, maar zelfs hier schijnt volop de zon. Over het weer kan ik nog niet klagen.

Ik was in La Serena in 1998, 2018 en in 2020, telkens ter voorbereiding om de Andes over te fietsen. Sinds Arica (een week geleden) heb ik heel veel met de bus gereisd en kwam ik niet echt tot rust. Ik ben nu in La Serena om te ontspannen. Net als in 2020 at ik gisteren congrio.

La Serena kent veel gebouwen in koloniale stijl, die echter gebouwd zijn rond 1950 (zie “Plan Serena”).

In 2020 fotografeerde ik gebarricadeerde winkels en banken (zie “Onrust in de provincie – Disordine nella provincia”, gepubliceerd op 12 januari 2020). Ik heb gepoogd nu foto’s te maken van diezelfde plekken. Drie van de zes opnieuw gefotografeerde plekken zijn nu nog steeds beveiligd, de drie andere niet meer. Van de sociale onrusten van 2020 merk ik nu niets meer.

Sabato 6 agosto – La Serena, hotel Londres

L’altro ieri notte ho viaggiato con il bus da Calama a La Serena, quasi 1.100 km, simile a la distanza Napoli – Marsiglia. Calama è una città di minatori con sorprendente molto prostitute, ha un’altitudine di quasi 2.300 m, ma al giorno era bello caldo in sole. Nota bene, qui è l’inverno.

Mi aspettavo un tempo mediocre in La Serena, molto più a sud, ma anche qui trovo molto sole. Non posso lamentare ancora del tempo.

Ero in La Serena in 1998, 2018 e in 2020, sempre in preparazione per traversare Le Ande. Dopo Arica (una settimana fa) ho viaggiato molto con il bus e non ho trovato riposo. Sono qui in La Serena per riposare. Come in 2020 ho mangiato ieri il congrio.

In La Serena si trove molto palazzi in stile coloniale, chi sono construiti però intorno a 1950 (vedi “Plan Serena”).

In 2020 ho fatto foto delle negozie e banche barricate (vedi “Onrust in de provincie – Disordine nella provincia”, pubblicata al 12 gennaio 2020). Ho provato da fare foto dallo stesso posizioni. Tre dei sei posizioni fotografati sono sempre protetti, i tre altri non più. Non vedo niente dei disordini sociali di 2020.

Foto’s vergelijkbaar met die van 12 januari 2020.

Foto simile del foto di 12 gennaio 2020.

Zie / vedi “Onrust in de provincie – Disordine nella provincia”.

Een teleurstelling – Una delusione: Iquique

Dinsdag 2 augustus – Calama, hotel Anpaymi

In 1999 maakte Iquique een overweldigende indruk op mij door de vele gebouwen in koloniale stijl. Chilenen vertelden mij in 2020 ook over de keerzijde van deze geschiedenis (zie mijn post “De lift – L’autostop”, gepubliceerd op 6 februari 2020).

Dit keer in Iquique schrok ik: zeker, de gebouwen in koloniale stijl staan er nog steeds, maar alles is zo verwaarloosd. Iquique is heel rijk en prijzig, maar de stad zit vol met bedelaars, vaak uiterst haveloze mensen. De stad oogt heel doods (kanttekening: ik was er vooral op zondag). Wat niet helpt tegen de deprimerende indruk: in januari 1999 had ik moeite met de felle zon, nu was het bewolkt en mistroostig.

Iquique is rijk door de mijnbouw. Het trekt heel veel mensen aan uit de rest van Zuid-Amerika (Western Union doet hier goede zaken), maar het verwaarloost zichzelf.

Martedì 2 agosto – Calama, hotel Anpaymi

In 1999 Iquique ha fatto una grande impressione a me con tutti questi palazzi in stile coloniale. Cileni hanno parlato in 2020 anche del rovescio della medaglia di questa historia (leggi mia posta “De lift – L’autostop”, pubblicata al 6 febbraio 2020).

Questa volta Iquique mi ha spaventato: certo, si vede sempre i palazzi in stile coloniale, ma tutto è tanto ignorato. Iquique è molto rico e caro, ma la città è pieno di mendicanti, per una grande parte gente malridotti. La città da un impressione mortorio (annotazione: ero qui sopratutto a domenica). Che non aiuta contro la impressione deprimente: in gennaio 1999 il sole era troppo forte per me, ora era coperto e cupo.

Iquique è rico della industria mineraria. Attira molto persone da altre paese in Sud-America (Western Union fa un buon affare qui), ma trascura te stesso.

Drukte in Iquique – Confusione in Iquique

Zondag 31 juli – Iquique, Ibis Budget hotel

Wel, ik ben de afgelopen dagen druk bezig geweest, zo druk, dat ik geen tijd vond om mijn blog bij te werken.

Na mijn klim naar Putre (zie mijn post “Groeten uit Putre – Saluti da Putre”, gepubliceerd op 25 juli 2022) besloot ik, dat ik het anders ging aanpakken. Deze klim maakte mij duidelijk, dat ik mijn limiet had bereikt. Vanuit Arica ligt de eerste stad (Iquique) circa 300 km zuidelijker: 300 km door de woestijn (wat ik op zich heerlijk vind) met vrijwel zeker aangewezen op drie keer langs de weg kamperen, wat ik vreselijk vind. Ik had er genoeg van, dat ik in deze streek buiten de steden geen hotel kan vinden.

In Arica heb ik mijn fiets ingepakt en opgezonden naar mijn hotel in Santiago. Na Arica wil ik een paar steden bezoeken: voor het eerst ontspannen vakantie vieren in plaats van heel moeizaam fietsen.

De foto’s tonen iets van het inpakken (wat mij ruim een dag kostte, op 28 en 29 juli) en ook van een folkloristische groep uit Tacna, Perú, die een heel mooie show gaven in Arica op 27 juli.

Ik ben gisteren met de bus naar Iquique gegaan. Het was heel ontspannen om vanuit de bus te zien, waar ik dus niet gefietst heb. 

Ik schreef eerder over Iquique in mijn post “De lift – L’autostop”, gepubliceerd op 6 februari 2020. Hier in Iquique wachtte mij een nieuwe verrassing: bijna alle hotels zitten vol, de kamers zijn gereserveerd door bedrijven voor hun werknemers. Buiten staat dan op de deur: “No hay habitaciones disponibles”. Met pijn en moeite heb ik nu voor twee nachten een kamer in het Ibis Budget hotel. Nou ja, “Budget”: dit is het duurste hotel, waar ik deze vakantie geweest ben.

Ik weet niet, of ik hierna een ander hotel in Iquique kan vinden, ik weet ook niet of ik langer in Iquique blijf dan twee nachten. Ik zocht rust in Iquique, maar ik voel mij opgejaagd.

Domenica 31 luglio – Iquique, Ibis Budget hotel

Alora, gli ultimi giorni ero occupato, tanto occupato che non ho trivato tempo per aggiornare mio blog.

Dopo mia salita verso Putre (vedi mia posta “Groeten uit Putre – Saluti da Putre”, pubblicata al 25 luglio 2022) ho deciso che devo affrontare tutto diverso. Questa salita mi ha dimostrato, che sono arrivato al mio limite.

Da Arica la prima città (Iquique) è dopo circa 300 km: 300 km da fare il deserto (che mi piage), quasi sicuro devo fare il campeggio in campagna per tre notte, che è proprio terribile per me. Sono stufo che non posso trovare un albergho fuori le città.

In Arica ho fatto i bagagli della mia bicicletta e l’ho spedito al mio albergho in Santiago. Dopo Arica voglio visitare qualche città: per la prima volta fare le vacanze tranquillo invece di viaggiare difficile sulla bicicletta.

Le foto mostrano un po da fare i bagagli (che mi ha preso più che un giorni al 28 e 29 luglio) e anche di un gruppo folcloristico da Tacna, Perú, chi hanno fatto un bel programma in Arica al 27 luglio.

Ieri sono andato a Iquique con il bus. Era molto relax da vedere dal bus il percorso dove non sono stato sulla bicicletta.

Ho scrito già di Iquique in mia posta “De lift – L’autostop”, pubblicata al 6 febbraio 2020. Qui in Iquique ho incontrato una sorpresa nuova: quasi tutti gli alberghi sono completo / completi, le camere sono riservate da aziende per sui lavoratori. Fuori si vede sulla entrata: “No hay habitaciones disponibles”. Con molto difficoltà ho trovato una camera per due notte in Ibis Budget hotel. Ma, “Budget”: questo è il albergho più caro di queste vacanze.

Non so o posso trovare un altro albergho in Iquique, non so neanche o sto più che due notte in Iquique. Voglio trovare riposo in Iquique, ma mi sento inseguito.

Update – Terug in Arica – Ritornato in Arica

Woensdag 27 juli – Arica, hotel Amaru Express

Ik ben terug in Arica, morgen meer.

Ik verwacht opnieuw te publiceren op 1 augustus.

Mercoledì 27 luglio – Arica, hotel Amaru Express

Sono ritornato in Arica, domani di più.

Espero da pubblicare di nuovo al 1 agosto.

Tot ziens, Putre – Arrivederci, Putre

Maandag 25 juli – Putre, Terrace Lodge & Café

In januari 1999 was ik in Putre als min of meer het slot van drie maanden reizen door Chili en Argentinië.

Ik had in Arica als tip meegekregen om naar Hostal Cali te gaan en daar ontmoette ik in een paar dagen een aantal bijzondere mensen. Wij vierden in 1999 mijn verjaardag vanuit Hostal Cali, het had zeker een “travelers vibe”. Er is op Facebook een enorm gelikt filmpje van Hostal Cali te vinden met een mooie impressie van Putre.

Eergisteren ben ik even binnen geweest bij Hostal Cali en ik schrok mij rot: men had twee keer zo veel kamers getimmerd en het zag er zeer sober en uitgeleefd uit. De prijs per overnachting is 90 % van wat ik nu in het veel luxere en verzorgde Terrace Lodge & Café betaal: kortom, Hostal Cali is zwaar overpriced en mogelijk leunt het op vergane glorie.

Toen ik in 1999 terugfietste van Putre naar Arica zei ik tegen mijzelf (na de top op ruim 3.700 m): ”Dit is misschien wel de laatste keer, dat ik in het Andes hooggebergte fiets”. In 2018 fietste ik tweemaal op circa 4.750 m en zei tegen mijzelf: ”Dit is het maximum, dat ik nog aankan”. In 2020 fietste ik over de Paso de San Francisco (circa 4.750 m, een pas die al 20 jaar op mijn bucketlist stond) en zei tegen mijzelf: ”Dit is de laatste keer, dat ik dit doe”.

Morgen fiets ik weer terug van Putre naar Arica en wat ik dan tegen mijzelf zal zeggen, dat weet ik nog niet. Maar een volgende keer, dat ik in het Andes hooggebergte kom, is dat vermoedelijk met een georganiseerde bejaardenreis.

P.S. ik verwacht in Arica aan te komen op de tweede dag.

Lunedì 25 luglio – Putre, Terrace Lodge & Café

In gennaio 1999 ero in Putre, più meno al fine di tre mese di viaggiare in Cile e Argentina. In Arica sono informato da andare a Hostal Cali e lì ho incontrato in qualche giorni alcuni persone particolare. Abbiamo festeggiato in 1999 mio compleanno da Hostal Cali, era proprio un “atmosfera di viaggiatori”. Sul Facebook si trove un film di Hostal Cali ben fatto con un’impressione bella di Putre.

L'altro ieri sono entrato a Hostal Cali e mi ha spaventato: erano due volte piu stanzette, tutto molto semplice e trasandate. Il prezzo per notte è 90 % che pago in Terrace Lodge & Café che è molto più lusso e curato: insomma, Hostal Cali è troppo caro e probabilmente approfitta di gloria sbiadita.

Quando sono ritornato in 1999 da Putre a Arica ho detto a me stesso (dopo una cima di più che 3.700 m): ”Forse è la ultima volta, che sono in bicicletta in alta montagna delle Ande”. In 2018 sono arrivato due volte a circa 4.750 m e ho detto a me stesso: ”Questo è il massimo che posso affrontare”. In 2020 ho fatto il Paso de San Francisco (circa 4.750 m, un passo che era per 20 anni sulla mia lista dei desideri) e ho detto a me stesso: ”Questo è la ultima volta, che faccio cosi”.

Domani ritorno di nuovo da Putre a Arica e non so ancora che dico a me stesso, ma la prossima volta che arrivo in alta montagna delle Ande è probabilmente con un viaggio organisato per anziani.

P.S. aspetto da arrivare in Arica la seconda giornata.