Drukte in Iquique – Confusione in Iquique

Zondag 31 juli – Iquique, Ibis Budget hotel

Wel, ik ben de afgelopen dagen druk bezig geweest, zo druk, dat ik geen tijd vond om mijn blog bij te werken.

Na mijn klim naar Putre (zie mijn post “Groeten uit Putre – Saluti da Putre”, gepubliceerd op 25 juli 2022) besloot ik, dat ik het anders ging aanpakken. Deze klim maakte mij duidelijk, dat ik mijn limiet had bereikt. Vanuit Arica ligt de eerste stad (Iquique) circa 300 km zuidelijker: 300 km door de woestijn (wat ik op zich heerlijk vind) met vrijwel zeker aangewezen op drie keer langs de weg kamperen, wat ik vreselijk vind. Ik had er genoeg van, dat ik in deze streek buiten de steden geen hotel kan vinden.

In Arica heb ik mijn fiets ingepakt en opgezonden naar mijn hotel in Santiago. Na Arica wil ik een paar steden bezoeken: voor het eerst ontspannen vakantie vieren in plaats van heel moeizaam fietsen.

De foto’s tonen iets van het inpakken (wat mij ruim een dag kostte, op 28 en 29 juli) en ook van een folkloristische groep uit Tacna, Perú, die een heel mooie show gaven in Arica op 27 juli.

Ik ben gisteren met de bus naar Iquique gegaan. Het was heel ontspannen om vanuit de bus te zien, waar ik dus niet gefietst heb. 

Ik schreef eerder over Iquique in mijn post “De lift – L’autostop”, gepubliceerd op 6 februari 2020. Hier in Iquique wachtte mij een nieuwe verrassing: bijna alle hotels zitten vol, de kamers zijn gereserveerd door bedrijven voor hun werknemers. Buiten staat dan op de deur: “No hay habitaciones disponibles”. Met pijn en moeite heb ik nu voor twee nachten een kamer in het Ibis Budget hotel. Nou ja, “Budget”: dit is het duurste hotel, waar ik deze vakantie geweest ben.

Ik weet niet, of ik hierna een ander hotel in Iquique kan vinden, ik weet ook niet of ik langer in Iquique blijf dan twee nachten. Ik zocht rust in Iquique, maar ik voel mij opgejaagd.

Domenica 31 luglio – Iquique, Ibis Budget hotel

Alora, gli ultimi giorni ero occupato, tanto occupato che non ho trivato tempo per aggiornare mio blog.

Dopo mia salita verso Putre (vedi mia posta “Groeten uit Putre – Saluti da Putre”, pubblicata al 25 luglio 2022) ho deciso che devo affrontare tutto diverso. Questa salita mi ha dimostrato, che sono arrivato al mio limite.

Da Arica la prima città (Iquique) è dopo circa 300 km: 300 km da fare il deserto (che mi piage), quasi sicuro devo fare il campeggio in campagna per tre notte, che è proprio terribile per me. Sono stufo che non posso trovare un albergho fuori le città.

In Arica ho fatto i bagagli della mia bicicletta e l’ho spedito al mio albergho in Santiago. Dopo Arica voglio visitare qualche città: per la prima volta fare le vacanze tranquillo invece di viaggiare difficile sulla bicicletta.

Le foto mostrano un po da fare i bagagli (che mi ha preso più che un giorni al 28 e 29 luglio) e anche di un gruppo folcloristico da Tacna, Perú, chi hanno fatto un bel programma in Arica al 27 luglio.

Ieri sono andato a Iquique con il bus. Era molto relax da vedere dal bus il percorso dove non sono stato sulla bicicletta.

Ho scrito già di Iquique in mia posta “De lift – L’autostop”, pubblicata al 6 febbraio 2020. Qui in Iquique ho incontrato una sorpresa nuova: quasi tutti gli alberghi sono completo / completi, le camere sono riservate da aziende per sui lavoratori. Fuori si vede sulla entrata: “No hay habitaciones disponibles”. Con molto difficoltà ho trovato una camera per due notte in Ibis Budget hotel. Ma, “Budget”: questo è il albergho più caro di queste vacanze.

Non so o posso trovare un altro albergho in Iquique, non so neanche o sto più che due notte in Iquique. Voglio trovare riposo in Iquique, ma mi sento inseguito.

Update – Terug in Arica – Ritornato in Arica

Woensdag 27 juli – Arica, hotel Amaru Express

Ik ben terug in Arica, morgen meer.

Ik verwacht opnieuw te publiceren op 1 augustus.

Mercoledì 27 luglio – Arica, hotel Amaru Express

Sono ritornato in Arica, domani di più.

Espero da pubblicare di nuovo al 1 agosto.

Tot ziens, Putre – Arrivederci, Putre

Maandag 25 juli – Putre, Terrace Lodge & Café

In januari 1999 was ik in Putre als min of meer het slot van drie maanden reizen door Chili en Argentinië.

Ik had in Arica als tip meegekregen om naar Hostal Cali te gaan en daar ontmoette ik in een paar dagen een aantal bijzondere mensen. Wij vierden in 1999 mijn verjaardag vanuit Hostal Cali, het had zeker een “travelers vibe”. Er is op Facebook een enorm gelikt filmpje van Hostal Cali te vinden met een mooie impressie van Putre.

Eergisteren ben ik even binnen geweest bij Hostal Cali en ik schrok mij rot: men had twee keer zo veel kamers getimmerd en het zag er zeer sober en uitgeleefd uit. De prijs per overnachting is 90 % van wat ik nu in het veel luxere en verzorgde Terrace Lodge & Café betaal: kortom, Hostal Cali is zwaar overpriced en mogelijk leunt het op vergane glorie.

Toen ik in 1999 terugfietste van Putre naar Arica zei ik tegen mijzelf (na de top op ruim 3.700 m): ”Dit is misschien wel de laatste keer, dat ik in het Andes hooggebergte fiets”. In 2018 fietste ik tweemaal op circa 4.750 m en zei tegen mijzelf: ”Dit is het maximum, dat ik nog aankan”. In 2020 fietste ik over de Paso de San Francisco (circa 4.750 m, een pas die al 20 jaar op mijn bucketlist stond) en zei tegen mijzelf: ”Dit is de laatste keer, dat ik dit doe”.

Morgen fiets ik weer terug van Putre naar Arica en wat ik dan tegen mijzelf zal zeggen, dat weet ik nog niet. Maar een volgende keer, dat ik in het Andes hooggebergte kom, is dat vermoedelijk met een georganiseerde bejaardenreis.

P.S. ik verwacht in Arica aan te komen op de tweede dag.

Lunedì 25 luglio – Putre, Terrace Lodge & Café

In gennaio 1999 ero in Putre, più meno al fine di tre mese di viaggiare in Cile e Argentina. In Arica sono informato da andare a Hostal Cali e lì ho incontrato in qualche giorni alcuni persone particolare. Abbiamo festeggiato in 1999 mio compleanno da Hostal Cali, era proprio un “atmosfera di viaggiatori”. Sul Facebook si trove un film di Hostal Cali ben fatto con un’impressione bella di Putre.

L'altro ieri sono entrato a Hostal Cali e mi ha spaventato: erano due volte piu stanzette, tutto molto semplice e trasandate. Il prezzo per notte è 90 % che pago in Terrace Lodge & Café che è molto più lusso e curato: insomma, Hostal Cali è troppo caro e probabilmente approfitta di gloria sbiadita.

Quando sono ritornato in 1999 da Putre a Arica ho detto a me stesso (dopo una cima di più che 3.700 m): ”Forse è la ultima volta, che sono in bicicletta in alta montagna delle Ande”. In 2018 sono arrivato due volte a circa 4.750 m e ho detto a me stesso: ”Questo è il massimo che posso affrontare”. In 2020 ho fatto il Paso de San Francisco (circa 4.750 m, un passo che era per 20 anni sulla mia lista dei desideri) e ho detto a me stesso: ”Questo è la ultima volta, che faccio cosi”.

Domani ritorno di nuovo da Putre a Arica e non so ancora che dico a me stesso, ma la prossima volta che arrivo in alta montagna delle Ande è probabilmente con un viaggio organisato per anziani.

P.S. aspetto da arrivare in Arica la seconda giornata.

Groeten uit Putre – Saluti da Putre

Zondag 24 juli – Putre, Terrace Lodge & Café

Wel, ik ben aangekomen in Putre (~3.500 m), maar vraag niet hoe.

Op de eerste dag om circa 17:00 (ik had zo’n 1.800 m geklommen) kreeg ik kramp in beide bovenbenen. Ik kon geen meter meer fietsen en heb mijn tent in het veld opgezet. Ik wist niet of ik de volgende dag nog zou kunnen fietsen, terugkeren naar Arica is altijd een optie.

De tweede dag kreeg ik te maken met 10–15 korte omleidingen. Bij zo’n omleiding wordt de aarde nat gehouden om stofvorming tegen te gaan. Gevolg is wel dat mijn fiets vol zat met modder. Dat fietst niet lekker.

Ik had die dag niet zozeer kramp in mijn bovenbenen, maar wel in beide handen en in mijn vingers. Om 16:40 was ik helemaal op, stopte en zette mijn tent opnieuw op op circa 3.200 m hoogte.

De derde dag leek ik niet veel meer te moeten klimmen (netto circa 300 m), maar de weg ging stevig op en neer. Ik was inmiddels gebroken, maar zo nabij Putre is opgeven geen optie. Wanneer de weg steiler werd dan 7 % ben ik gaan lopen, ik kon niet anders. Circa 16 km vóór Putre, terwijl ik even wat mandarijnen at, stopten twee carabineros en de achterbak ging open: ik kon zo mee, maar ik sloeg het aanbod af. Ik hoop, dat ik hen niet beledigd heb.

Inmiddels lig ik onder een dekbed in het mogelijk meest comfortabele hotel van Putre. Morgen meer.

Domenica 24 luglio – Putre, Terrace Lodge & Café

Alora, sono arrivato in Putre (~3.500 m), ma non chiedere come.

Sulla prima giornata alle 17:00 (quando ho salito circa 1.800 m) avevo crampi nelle parte superiore delle due gambe. Non posso continuare sulla bicicletta neanche un metro e ho fatto campeggio in campagna. Non sapevo o posso continuare la prossima giornata, ritornare verso Arica è sempre un’opzione.

Sulla seconda giornata ho trovato 10–15 deviazioni brevi. Sul ogni deviazione la terra è fatta bagnata per evitare la polvere. Cosi mia bicicletta era molto sporco del fango / della terra. È molto fastidioso per continuare. Non avevo molto crampi nelle gambe, ma molto crampi nei mani e le dita. Alle 16:40 ero tanto stanco che sono fermato, e ho fatto di nuovo campeggio in campagna a circa 3.200 m di altitudine.

La terza giornata ho la idea che non devo salire molto (netto circa 300 m), ma il percorso va molto in su e in giù. Nel frattempo ero rotto (?), ma tanto vicino Putre rinunciare non è un’opzione. Quando la strada era più ripida che 7 % sono andato a piedi, non ho un’altra possibilità. Circa 16 km primo Putre, quando ho mangato qualche mandarini, due carabineros sono fermati e hanno aperto il bagagliaio: posso accompagnare, ma ho detto no. Espero che non era un’offesa.

Nel frattempo sto sotto un piumone nel albergo, forse il più confortevole di Putre. Domani di piu.

Ik ben in Putre - Sto in Putre

Ik ben in Putre, morgen meer.

Sto in Putre, domani di piu.

Groeten uit Arica – Saluti da Arica

Dinsdag 19 juli – Arica, Hotel Viscachani

Ik bereid mij voor op de beklimming naar Putre (~3.500 m). Ik weet niet of ik werkelijk Putre zal halen. Het vergt toch wel heel veel goede voorbereiding, voldoende conditie en het kan wel eens heel koud worden. Wanneer het mij te veel wordt, kan ik altijd weer terugkeren naar Arica. Mogelijk heb ik een aantal dagen geen WiFi, maar wellicht blijf ik morgen nog een dag in Arica.

Zie enige foto’s van vanmiddag in de haven van Arica.

Update: ik vertrek richting Putre op 21 juli.

Martedì 19 luglio – Arica, Hotel Viscachani

Mi preparo per la salita verso Putre (~3.500 m). Non so o arrivo veramente in Putre. Si vuole una preparazione ottima, una forma fisica sufficiente e forse fa molto freddo. Quando è troppo difficile per me, posso sempre ritornare a Arica. Potrebbe che non ho WiFi per qualche giorni, ma forse sto un altro giorno in Arica.

Vedi le foto di questo pomeriggio nel porto di Arica.

Update: parto verso Putre al 21 luglio.

De honden – I cani

Zondag 17 juli – Tacna, Café Heladería Venezia

Fietsers en honden, geen gelukkige combinatie. Overal waar mensen wonen in Zuid-Amerika komen loslopende honden op mij af. Sommige fietsers weten er goed mee om te gaan, anderen lijken er simpelweg geen probleem mee te hebben en dan is er een groep van fietsers, die als de dood is voor deze bloeddorstige monsters. Ik behoor zeker tot deze laatste groep. Ik heb de afgelopen jaren vier vaccinaties tegen rabiës gehaald. Verder heb ik in de Andes altijd mijn eigen injectienaalden bij mij voor aanvullende vaccinaties.

Meestal probeer ik heel hard weg te fietsen (kansloos tegen deze snelheidsmonsters), de juiste manier schijnt te zijn om stil te staan. Je moet maar durven.

In Perú is het niet anders, maar ik heb besloten, dat ik zo niet verder kan. Dus de afgelopen week ben ik inderdaad gestopt voor toesnellende, blaffende honden. Ik heb hen met een lage en beheerste stem toegesproken: ”Rustig, rustig” (Peruaanse honden verstaan Nederlands) en waarempel: het werkt. De honden blaffen nog wel volop, maar blijven op voldoende afstand en druipen af. Ik moet daarbij bekennen, dat ik mijn Dazer (zie foto) in de aanslag heb, anders zou mijn hart dit niet overleven.

Gezien mijn geschiedenis in deze ben ik nu heel trots. Gisteren wilde ik foto’s maken van mijn aanvallers, maar er kwamen nauwelijks honden op mij af. Zij zien, dat ik niet langer bang ben.

Domenica 17 luglio – Tacna, Café Heladería Venezia

Cani e ciclisti non è un felice combinazione. Dappertutto dove abitano gente in Sud-America trovo cani randagi chi arrivano troppo vicino. Si sono ciclisti chi possano affrontare la situazione, mi sembra che altri non hanno problemi e poi c’è un gruppo di ciclisti chi ha paura come mai per questi monstri assetati di sangue. Sicuramente faccio parte del ultimo gruppo. Gli ultimi anni ho preso quatro vaccinazioni antirabbicchi. Poi, nelle Ande ho sempre mio aghi ipodermici con me per vaccinazioni supplementari.

Generalmente probo da scappare (scampo contro questi mostri di velocità), la moda giusta sembra da fermare. Ma per questa strategia si vuole molto coraggio.

In Perú non è diverso, ma ho deciso che non posso continuare cosi. Alora, l’ultima settimana sono veramente fermato per cani correndi che abbaiano. Ho parlato con un voce basso e calmo: “Tranquillo, tranquillo” (i cani Peruviani capiscano Italiano) e veramente: funziona. I cani abbaiano sempre, ma fermano a una distanza sufficiente e poi partano. Devo ammettere che ho sempre mio Dazer (vedi il foto) accessibile, si no trovo un attacco cardiaco.

Se si considera mia historia sono molto fiero.

Ieri volevo fare foto dei miei aggressori, ma ho trovato pochissimi cani vicini. I cani vedano che non ho piu paura.

Trainen vanuit Tacna – Allenare da Tacna

Woensdag 13 juli – Tacna, café Capriccio

Gisteren fietste ik naar Palca en verder om ‘s avonds weer terug te keren naar hotel Plaza in Tacna. Onderweg bezocht ik Museo de Miculla (zoek op “Petroglifos de Miculla”). Ik stopte rond drie uur op 2.000 m. Boven op dit keerpunt was het lekker warm, maar op de afdaling moest ik heel snel al mijn extra kleren aantrekken. Meer algemeen: ’s ochtends en ’s avonds heel fris, ’s middags lekker warm. Heel bijzonder: ik heb hier nagenoeg geen wind.

Zo fietsend bergop en daarna snel terug naar hotel Plaza is ook mijn programma voor de komende dagen: 14 juli: klimmen richting Tarata (zoals op 4 juli), 15 juli: rustdag, 16 juli: klimmen voorbij Palca (zoals gisteren), 17 juli: rustdag, 18 juli: terug naar Arica, Chili. Ik heb hotel Plaza geboekt tot maandag 18 juli. Ik voel mij prima met dit programma.

Ik moet wel “Requirements for entering Chile” in de gaten houden: de Chileense eisen kunnen plotseling veranderen.

Mercoledì 13 luglio – Tacna, café Capriccio

Ieri sono andato sulla bicicletta verso Palca e in alto per ritornare la sera a hotel Plaza in Tacna. In viaggio ho visitato il Museo de Miculla (cerca “Petroglifos de Miculla”). Sono fermato verso le tre sulle 2.000 m. Sopra sul punto di svolta era ben caldo, ma nella discesa avevo bisogno subito tutti i vestiti aggiuntivi. In generale: la matina e la sera fa fresco, al pomeriggio ben caldo. Molto speciale: c’è pochissimo di vento. 

Arrampicare e poi ritornare a hotel Plaza è anche il programma per i prossimi giorni: 14 luglio: arrampicare verso Tarata (come al 4 luglio), 15 luglio: giorno di riposo, 16 luglio: arrampicare verso Palca e in alto (come ieri), 17 luglio: giorno di riposo, 18 luglio: ritorno a Arica, Cile. Ho prenotato hotel Plaza fino al 18 luglio. Mi piage questo programma.

Debbo essere attento per i “Requirements for entering Chile”: i requisiti Cileni possano cambiare subito.

Terug in Tacna – Ritornato in Tacna

Aangepast / Modificato, 20240123.

Zondag 10 juli – Tacna, het huis van Gloria

Aangekomen in Brisas del Sur (zie "De kust van Perú – Il costa di Perú") ontmoette ik opnieuw de Peruaanse eigenaresse, die op het punt stond met de bus naar haar woning in Tacna te gaan. Mevrouw begreep ook wel, dat zij mij niet buiten kon laten slapen en zocht naar een mogelijkheid, dat ik haar de sleutel van het hotel terugbezorgde (er is verder niemand in het hotel). Plots zei zij: ”Waarom ga je niet met mij mee naar Tacna, dan kun je slapen in mijn huis”. Waar de Chilenen heel moeilijk doen over het meenemen van een fiets in de bus, werd mijn fiets hier in zijn geheel probleemloos in het bagageruim van de bus gehesen. Klasse.

Zo lig ik nu in een bed in het huis van Gloria, de Peruaanse. Vanaf het allereerste moment een paar dagen geleden was er direct een vertrouwensband tussen Gloria en mij, heel bijzonder. Er is op mijn slaapkamer hier ongelooflijk veel verkeerslawaai, maar ik ben er goed doorheen geslapen.

Zondag 10 juli – Tacna, Café Siena

Vanmiddag ben ik met Gloria, haar dochter Gloria en vriend wezen lunchen in een restaurant buiten Tacna. Ik at hier voor het eerst cuy chactado (guinea pig, cavia-achtige). De cuy chactado doet denken aan konijn.

Domenica 10 luglio – Tacna, la casa di Gloria

Arrivato in Brisas del Sur (vedi "De kust van Perú – Il costa di Perú") ho incontrato la/il proprietario Peruviana, chi era sul punto da prendere il bus per sua casa in Tacna. La signora ha capito che non mi po lasciare per dormire fuori e ha pensato da trovare un opzione che posso ritornare la chiave del albergho (non c’è nessuno in albergho). All'improvviso lei mi dice: ”Perche non vai con me a Tacna e tu poi dormire in casa mia”. I Cileni fanno grande problemi di una bicicletta in bus, ma qui un assistente ha metto mia bicicletta completa senza problemi nel spazio per i bagagli. Bravo.

Cosi ho dormito in un letto della casa di Gloria, la Peruviana. Dal primo momento qualche giorni fa era subito un rapporto di fiducia tra Gloria e me, è molto speciale. Sul mia stanza qui c’è un rumore del traffico terribile, però ho dormito bene.

Domenica 10 luglio – Tacna, Café Siena

Al pomeriggio ho fatto il pranzo con Gloria, sua figlia Gloria e amico in un ristorante fuori Tacna. Qui ho mangato per la prima volta cuy chactado (guinea pig, caviidae, porcellino d'India). Il cuy chactado mi fa pensare di coniglio.

De kust van Perú – La costa di Perú

Vrijdag 8 juli – Ilo, hotel Atenea

Na Tacna fietste ik naar de kust, daar zijn tenminste voldoende hotels: mooi niet dus. Via Google Travel (en andere sites) zijn wel hotels te vinden, maar deze zijn óf niet meer bestaand, óf gesloten. Met heel veel geluk en met hulp van een heel hulpvaardige Colombiaanse ober had ik toegang tot hotel Brisas del Sur in Boca del Rio. De Colombiaan belde voor mij tussen drie en vier uur, maar ik moest wachten tot zeven uur, voordat iemand bij het hotel kwam. Ondertussen maakte ik een wandeling langs het strand, zie de mistroostige foto’s.

Ik verwachtte om zeven uur een norse Peruaan, die ik niet kon verstaan, maar er kwam een aardige Peruaanse, die voldoende Engels sprak. Voor de kwaliteit van het hotel was de prijs te hoog, maar er is geen alternatief.

Inmiddels ben ik in Ilo, morgen fiets ik terug van Ilo naar Boca del Rio om weer in Brisas del Sur te slapen: 100 km, 1.000 m klimmen en dalen, vaak 6-7 %, vermoedelijk met enige tegenwind, het eerste restaurant na 70 km.

Ik verlang terug naar het veilige en gezellige Tacna.

De foto’s zijn genomen op dinsdag 5 juli.

Venerdì 8 luglio – Ilo, hotel Atenea

Dopo Tacna sono andato al mare, al mare si trove alberghi: non è cosi. Via Google Travel (e altri siti) si trove alberghi, tutti non-esistenti o chiusi. Con molto fortuna e con il aiuto di un cameriere Colombiano ho trovato accesso al albergo Brisas del Sur in Boca del Rio. Il Colombiano ha chiamato per me tra le tre e quatro, ma io devo aspettare fino alle sette per trovare qualcuno in albergo. Nel frattempo ho fatto una passegiata sulla spiaggia, vedi le foto cupo / cupe.

Ho aspettato alle sette un Peruviano scontroso chi non posso capire, ma è arrivata una donna Peruana chi parla sufficiente Inglese. Per la qualità del albergo il prezzo è troppo alto, ma non ho un alternativo.

Adesso sto in Ilo, domani ritorno a Boca del Rio per dormire di nuovo in Brisas del Sur: 100 km, 1.000 m arrampicare e scendere, spesso 6-7 %, probabilmente con un po di vento contrario, il primo ristorante dopo 70 km.

Voglio ritornare a Tacna: sicuro e piacevole.

Ho fatto le foto al martedì 5 luglio.

De jaren gaan tellen, 2 – Gli anni sono passati, 2

Aangepast / Modificato, 20240123.

Maandag 4 juli – Tacna, Café Siena

Ik kan er nu helemaal niet meer om heen: de jaren gaan tellen. Gisteren op weg naar Tarata ben ik om 15:00 omgedraaid. Ik had 38,4 km gefietst, zat op 1.867 m hoogte (nog zo’n 45-50 km fietsen, 1.200 m klimmen), maar ik was helemaal op. Dit is mogelijk de eerste keer, dat ik op basis van onvoldoende conditie omdraai. Ter vergelijking, in 2020 fietste ik vóórdat ik aan de Paso de San Francisco (4.760 m) begon 950 km in Chili, nu heb ik hier nauwelijks kilometers gemaakt. Omdraaien was vermoedelijk de beste beslissing op deze reis. Doorgaan zou een lijdensweg zijn geweest, nu zit ik met veel genoegen in een café in Tacna.

Lees meer over deze ontwikkeling in mijn post van 12 september 2021. Daar in Pollino fietste ik op een andere fiets met minimale bagage, hier fiets ik met volle bepakking (slaapspullen, voldoende proviand, onvoldoende water). Ik bedelde op het keerpunt om water en kreeg dat ook.

Fietsen in Perú is voor mij wel een uitdaging. Ik heb geen behoorlijke kaart van Perú kunnen vinden, ik heb moeite om buiten Tacna te zien waar ik een hotel kan vinden, de honden komen soms met z’n vijven op mij af en er is een enorm verschil in temperatuur binnen één dag.

Zo gaat het karakter van mijn fietsreizen langzaamaan veranderen: van “een dag zonder 100 km, is een dag niet geleefd” naar “een dag zonder een lekkere maaltijd, is een dag niet geleefd”. Ik heb gemengde gevoelens, maar ben hier niet ongelukkig om.

De foto’s zijn vandaag genomen. De kathedraal (lees: "Tacna Cathedral", daar is hij weer: Eiffel) is circa 200-300 m van hotel Plaza verwijderd, de parabool staat nog dichterbij.

Morgen fiets ik naar de kust, ik vind daar voldoende hotels en daarna zie ik wel weer.

Lunedì 4 luglio – Tacna, Café Siena

Non posso negare: gli anni sono passati. Ieri in viaggio per Tarata sono ritornato verso le 15:00. Ho fatto 38,4 km, sono arrivato al 1.867 m di altitudine (ancora 45-50 km di distanza, 1.200 m di arrampicare), ma ero proprio esausto. Forse è la prima volta che devo ritornare per il motivo della condizione insufficiente. Per confronto, in 2020 primo da fare il Paso de San Francisco (4.760 m) ho fatto 950 km sulla bicicletta in Cile, quest’anno ho fatto pochi chilometri qui. Ritornare era probabilmente la decisione migliore di questo viaggio. Continuare significa una grande sofferenza, adesso sto con piacere in un bar in Tacna.

Leggi piu di questo evoluzione in mio post di 12 settembre 2021. In Pollino avevo un altra bicicletta con il mimimo di bagaglio, qui viaggio con imballaggio completo (tutto per dormire, cibo sufficiente, acqua insufficiente). Sul punto di svolta ho pregato per acqua e anche ricevuto.

Viaggiare con la bicicletta in Perú è per me proprio una sfida. Non ho trovato una carta geografica di qualità, fuori Tacna è difficile da vedere dove si sono alberghi, i cani vengano da me in gruppi di cinque e c’è una differenza di temperatura enorme in una giornata.

Cosi lentamente il carattere dei miei viaggi sulla bicicletta cambiara: non è importante da fare almeno 100 km ogni giorno, ma è importante o ho mangato bene questo giorno (a Napoli si capisce). Ho sentimenti contrastanti, ma non sono infelice.

Ho preso le foto oggi. Il cattedrale (leggi: "Tacna Cathedral", è ritornato: Eiffel) ha una distanza di circa 200-300 m dal hotel Plaza, la parabola sta piu vicino.

Domani vado verso il mare, dove trovo sufficiente alberghi e dopo vediamo.

Je komt er zo maar niet in – È difficile da entrare

Zaterdag 2 juli – Tacna, La Bodega, caffé restaurant

Ik heb het wel naar mijn zin hier, hoewel ik opzie tegen de rit van morgen naar Tarata (3.082 m). Het is hier al zo koud wanneer er geen zon is, dat wordt afzien in Tarata.

Ik bespaar de details om Perú binnen te komen (zie mijn post van gisteren), maar ook bij de grotere winkels en casino’s (ik keek daar alleen wat rond) kom je niet zomaar binnen. Binnen: altijd mondkapjes op, buiten dragen de meesten ook een mondkapje. Vaak staat er iemand van beveiliging bij de entrée om desinfecterende gel op je handen te sproeien. In Chili staan heel veel voorhoofdthermometers. Leuk, maar wanneer ik steeds zo’n 35–36 °C meet, dan weet ik het wel.

Vanochtend bij een grote supermarkt moest iedereen zijn identiteitskaart plus een “Declaracion Jurada de Salud …” laten zien. Ik had geen documenten bij mij en mocht pas na enig soebatten (“extranjero”) naar binnen.

De foto’s van vanmiddag tonen lange rijen voor een bank en voor een telecomwinkel. Deze rijen zie ik steeds, iedereen draagt een mondkapje.

Sabato 2 luglio – Tacna, La Bodega, caffé restaurant

Mi piage da stare qui, anche quando ho un po di paura per il percorso di domani verso Tarata (3.082 m). Qui fa gia freddo quando non c’è sole, sera dura in Tarata.

Non scrivo dettagli sulla entrata di Perú (leggi mia posta di ieri), ma neanche si po entrare cosi nei grandi negozi e casino (dove ho solo guardato). Al interiore: sempre la maschera, quasi tutti usano la maschera anche fuori. Spesso qualcuno della sicurezza alla entrata ti metta un spray disinfezione sui mani. In Cile si trove molto termometri frontale. È una gioia, ma è meno interessante quando trovo sempre 35–36 °C.

Stamatina in un supermercato grande ognuno deve demonstrare sua carta d'identità e un “Declaracion Jurada de Salud …”. Non avevo documenti con me e solo dopo un po di discussioni  (“extranjero”) posso entrare.

Sulle foto di questo pomeriggio si vede code lunghe per una banca e per un negozio di telecom. Vedo sempre queste code, ognuno ha sua maschera.