The Andes 2020 Summit: slot – finale

Donderdag 27 februari 2020 – Breda

Zie hieronder twee foto's gemaakt binnen 23 uur in Santiago en in Breda en vergelijk deze foto's met mijn post van dinsdag 27 februari 2018. In Santiago was ik nog gespannen voor de lange reis, in Breda toon ik helemaal ontspannen. De volgende dag viel in Breda sneeuw.

Ik bedank eenieder die mijn blog gevolgd heeft. Ik weet, dat er problemen waren met het reageren op de posts. Daarom hebben velen mij afzonderlijk ge-emaild, waarvoor mijn dank. Naast alle mensen die ik in mijn eerdere posts al genoemd heb, wil ik hier apart bedanken een paar mensen die niet eerder genoemd zijn: Henry, die twee maanden op mijn huis paste, Dokter ZigZag (Princenhage, een vakman: hij repareerde mijn stuurtas, zie onder meer mijn posts dd. 19 februari 2020 en 26 januari 2020) en Daniel Huerta. Terwijl ik op weg was naar Vallenar (13 januari) riep een automobilist mij toe: "He, Leendert, …". Wie kent mij nou zo onderweg in Chili? Dit was Daniel Huerta uit La Serena (Chili), die ik eerder op de fiets ontmoette. Daniel heeft steeds mijn blog gevolgd.

Ik heb nog geen concrete plannen voor een volgende reis. Daarom verwacht ik niet mijn blog op korte termijn te actualiseren. Eenieder wordt bedankt.

Giovedì 27 febbraio 2020 – Breda

Vedi due foto fatto in meno che 23 ore in Santiago e in Breda e confronti queste foto con mio post di martedì 27 febbraio 2018. In Santiago ero nervoso per il viaggio lungo, in Breda sono proprio rilassato. La prossima giornata nevicava in Breda.

Voglio ringraziare ogniuno chi ha seguito mio blog. So, che si sono problemi con rispondere sulle post. Perciò molte persone mi hanno spedito un email individualmente: grazie per tutto. A parte tutte le persone chi ho chiamato nelle post precedente, voglio ringraziare qualche persone chi non sono chiamate: Henry, chi ha guardato due mese alla mia casa, Dottore ZigZag (un artigiano locale: ha riparato mia borsa per manubrio, vedi mio post dd. 19 febbraio 2020 en 26 gennaio 2020) e Daniel Huerta. Quando ero diretto verso Vallenar (13 gennaio) un automobilista ha chiamato: "Ciao, Leonardo, …". Ma chi mi conosce sulla strada di Cile? Era Daniel Huerta da La Serena (Cile), chi ho incontrato prima sulla bicicletta. Daniel ha sempre letto mio blog.
Non ho idee specifiche per un altro viaggio. Alora, non penso che scrivo un nuovo post a breve termine. Ogniuno è ringraziato.

Terug in Breda – Ritornato in Breda

Woensdag 26 februari 2020 – Breda

Ik ben terug in Breda, Nederland. Morgen meer op deze blog.

Mercoledì 26 febbraio 2020 – Breda

Sono ritirnato in Breda, Paesi Bassi. Domani scrivo di più sul questo blog.

Teruggekeerd – Ritornato

Zaterdag 22 februari 2020 – Santiago

Ik ben terug in Hotel Vegas, waar ik deze reis ook begonnen ben. Morgen demonteer ik mijn fiets, overmorgen vlieg ik terug naar Nederland.

Hotel Vegas ligt circa 1½ km van Plaza Baquedano (Plaza Italia). Tot gisterenavond ging ik iedere avond op veilige afstand naar de rellen kijken (vanaf Hostal Río Amazonas, om de hoek): een ware belevenis. Dat doe ik niet meer. Zodra je uit de directe omgeving van de rellen bent, dan merk je er nauwelijks iets van: hoogstens wat overdadige graffiti en gebarricadeerde ramen. In de restaurants genieten de Chilenen van het leven (en ik ook).

Sabato 22 febbraio 2020 – Santiago

Sono ritornato in Hotel Vegas, dove sono comminciato questo viaggio. Domani smonto la bicicletta, dopodomani volo verso i Paesi Bassi.

Hotel Vegas è circa 1½ km dal Plaza Baquedano (Plaza Italia). Fino a ieri sera ho guardato ogni sera sul’una distanza sicura alle rivolte (da Hostal Río Amazonas, proprio vicino): veramente un spettacolo. Non lo faccio più. Quando non sei piu al centro delle rivolte, si vedo poco dei problemi: solo molto graffiti e fenestre barricate. Nelle ristorante i Cileni piagano la vita (e anch’io).

Rellen in Santiago – Rivolte in Santiago

Donderdag 20 februari 2020 – Santiago

Wanneer ik Google op “Rellen in Santiago”, dan kom ik uitsluitend artikelen tegen van 22 oktober 2019 of ouder. In oktober vielen er circa 20 doden bij deze rellen. Aanleiding (citaat Parool): “Toen brak opgekropte woede uit, onder andere vanwege lage lonen en pensioenen, hoge prijzen, het hoge collegegeld en de extreme verschillen tussen arm en rijk”. In mijn gesprekken met Chilenen wordt deze onvrede bevestigd.

In Santiago zijn er echter nog iedere dag onlusten: bij mijn huidige hotel om de hoek. Ik geef een sfeerimpressie via foto’s op of nabij Plaza Baquedano (Plaza Italia) van gisterenmiddag.

Giovedì 20 febbraio 2020 – Santiago

Sul Google con “Rivolte in Santiago” trovo solo articoli di 28 ottobre 2019 o più vecchio. In ottobre erano circa 20 morti da queste revolte. Motivo (citazione Esquire): “… è solo la punta di un iceberg economico fatto di disuguaglianze sociali, corruzione ed eredità della dittatura di Pinochet”. Quando parlo con Cileni, trovo conferma.

In Santiago si trova le revolte ancora ogni giorno: vicino mio albergo, all'angolo. Sulle foto si trove un impressione di ieri pomeriggio vicino la Plaza Baquedano (Plaza Italia).

Terug in Santiago – Ritornato in Santiago

Woensdag 19 februari 2020 – Santiago

Gisteravond ben ik aangekomen in Santiago, Hostal Río Amazonas, waar ik een prachtige kamer heb. Dit hotel ligt circa 300 m van Plaza Baquedano (Plaza Italia): hier is altijd wat te doen, zie mijn post van 03 januari 2020. Ik blijf hier nog twee of drie nachten en verhuis dan naar Hotel Vegas (circa 1,5 km van hier).

Mercoledì 19 febbraio 2020 – Santiago

Ieri sera sono arrivato in Santiago, Hostal Río Amazonas, dove ho una stanza bellisima. Questo albergo sta circa 300 m dal Plaza Baquedano (Plaza Italia): qui c’è sempre movimento, vedi mio post di 03 gennaio 2020. Sto qui un altri due o tre notte e poi mi trasferisco a Hotel Vegas (circa 1,5 km da qui).

Partir, c’est mourir un peu, 2

Maandag 17 februari 2020 – Los Andes

Gisteren fietste ik op en neer naar de Túnel del Cristo Redentor en de Túnel Caracoles (ruim 138 km, 2.500 m klimmen, alleen dagbagage). Dit is exact dezelfde route als welke ik beschreef in mijn post van 19 februari 2018, "Partir, c'est mourir un peu". Zie aldaar voor meer details en foto’s. Zie daarnaast mijn post van eergisteren voor aanvullende details over deze route.

Met deze rit nam ik afscheid van de Andes. Morgen fiets ik naar Santiago de Chile (overigens, ook via een mooie klim).

Lunedì 17 febbraio 2020 – Los Andes

Ieri sono andato sulla bicicletta al Túnel del Cristo Redentor e il Túnel Caracoles (piu che 138 km, 2.500 m arrampicare, solo bagaglio del giorno). È lo stesso percorso che ho descritto in mio post di 19 febbraio 2018, "Partir, c'est mourir un peu". Vedi questo post per piu dettagli e foto. Vedi anche mio post di l'altro ieri per dettagli supplementari di questo strada.

Con questo percorso ho detto addio a Le Ande. Domani vado in bicicletta a Santiago de Chile (peraltro, anche una salita bella).

Chili – Cile, Los Caracoles

Zaterdag 15 februari 2020 – Los Andes

De Paso Internacional Los Libertadores is de economisch belangrijkste verbinding tussen Argentinië en Chili. De top wordt gevormd door een 3½ km lange tunnel. No way, dat je hier doorheen kunt fietsen: te gevaarlijk en te veel uitlaatgassen. Daarom reed de Argentijnse gendarmerie mij door de tunnel: een prachtige service van de Argentijnen voor fietsers (de Chilenen doen hetzelfde aan de Chileense zijde).

Over de weg in Chili (Los Caracoles (De Slakken)) schreef ik al eerder op 19 februari 2018 (zie aldaar voor meerdere foto’s). Vergeleken met Argentinië voelde ik mij hier een stuk ontspannender. De weg is net iets breder, de vrachtauto’s passeren niet vlak langs mij met 80 km/uur en de wind is iets minder verraderlijk.

Om afscheid te nemen van de Andes wil ik morgen (zondag) vanuit de stad Los Andes Los Caracoles op en neer fietsen.

Sabato 15 febbraio 2020 – Los Andes

Il Paso Internacional Los Libertadores è il collegamento economico piu importante tra Argentina e Cile. La cima del passo è un tunnel di 3½ km. È impossibile da andare in bicicletta: troppo pericoloso e troppo emissioni. Perciò, la gendarmeria Argentina mi passa il tunnel: un servicio bellissimo dei Argentini per i ciclisti (i Cileni fanno lo stesso al fianco Cileno).

Della strada Cilena (Los Caracoles (Le lumache)) ho scritto gia prima al 19 febbraio 2018 (vedi questo post per altre foto). Rispetto a Argentina mi ho sentito qui piu rilassante. La strada è un po piu largo, i camion non passano molto vicino da me con 80 km/ora e il vento è un po meno infido.

Per salutare Le Ande voglio andare domani (domenica) dalla città Los Andes verso Los Caracoles e ritornare la sera.

De storm – La tempesta

Donderdag 13 februari 2020 – Las Cuevas

Ik heb deze tekst twee dagen geleden geschreven.

De eerste 42 km naar Las Cuevas waren prachtig: mooi landschap, ik kon overweg met het verkeer en er was niet te veel wind. Plotseling stak een extreem harde wind op (Argentijnse wind: dus tegen). Wind tegen maakt het fietsen zwaar, maar dat kan ik aan. Harde wind opzij is echter levensgevaarlijk met al die vrachtwagens en bussen. Ik had te maken met plotselinge zandstormen. Ik heb het zo nog 10 km volgehouden en de laatste 30 km opnieuw gelift met Daniel, een Oostenrijker die in Brazilië woont. Met liften ontmoet ik de meest fantastische personen.

Vrijdag fiets ik naar Los Andes (vrijwel alleen maar dalen). Eens kijken hoe de Chileense wind staat.

Giovedì 13 febbraio 2020 – Las Cuevas

Ho scrito questo testo due giorni fa. 

I primi 42 km verso Las Cuevas erano bellissimi: un paesaggio splendido, non evevo grande problemi con il traffico e il vento non era troppo forte. All'improvviso è venuto un vento estremo (vento Argentino: contrario). Andare in bicicletta con vento contrario è duro ma lo posso fare. Vento trasversale tanto forte è percoloso con tutti i camion e bus. Sono arrivati tempeste di sabbia improvvisi. Lo fatto cosi un’altro 10 km e gli ultimi 30 km ho fatto di nuovo autostop con Daniel, un Austriaco chi abita in Brazilia. Con autostop incontro le persone piu fantastico.

Venerdi vado in bicicletta a Los Andes (quasi tutto scendere). Vediamo come è il vento Cileno.

Rust – Riposo

Woensdag 12 februari 2020 – Uspallata

Ik heb een rustdag in Uspallata. Morgen wil ik in Las Cuevas (Argentinië) aankomen, overmorgen in Los Andes (Chili).

Over mijzelf heb ik niet zoveel te vertellen. Ik heb wel slecht nieuws over de Chileense vrienden uit Iquique: zij zijn met de auto over de kop geslagen (zie de reactie van Alonso in mijn bericht, gepubliceerd op 09 februari). Beiden maken het goed, maar de auto is total-loss. Het doet pijn dit bericht te horen.

Mercoledì 12 febbraio 2020 – Uspallata

Ho un giorno di riposo in Uspallata. Domani voglio arrivare in Las Cuevas (Argentina), dopodomani in Los Andes (Cile).

Non ho niente speciale da dire di me. Però, ho una notizia male dei amici Cileni di Iquique: hanno fatto un incidente grave con la macchina (vedi la reazione di Alonso in mio messaggio, pubblicato al 09 febbraio). Tutte le due fanno bene, ma la macchina è completamente distrutta. Fa male da sentire questo messaggio.

Waar doen zij het van – Come è possibile

Zondag 09 februari 2020 – Mendoza

Mendoza is een prachtige stad in een woestijnachtige omgeving met opvallend veel bomen. Maar behalve veel bomen kent Mendoza ook ongelooflijk veel hotels en horeca. Ik schat, dat er in Mendoza meer dan 1.000 hotels zijn (in een stad met circa 125.000 inwoners, maar veel meer inwoners in de omgeving). Waar ik logeer, zie ik tientallen hotels vlakbij, zowel heel eenvoudige als uiterst luxe hotels. De bars en restaurants zitten goed vol, de inwoners weten te genieten. Overal zie ik luxe ijssalons.

Mijn hotel is uiterst eenvoudig, maar heeft een prachtige ambiance en ligt vlak bij het centrum.

Toch zie je aan alles, dat Argentinië niet het welvaartsniveau van West-Europa kent. In zijn algemeenheid zijn straten en woningen minder verzorgd dan dat wij gewend zijn. Je ziet heel wat gammele auto’s met roetwolken voorbijkomen. Ik ben altijd bang om op het trottoir in een kuil te stappen.

Alle foto’s heb ik vandaag in of vlakbij mijn hotel genomen.

Bij goed weer fiets ik dinsdag van Mendoza naar Uspallata.

Domenica 09 febbraio 2020 – Mendoza

Mendoza è una città bellisima in un regione aride con evidente molto alberi. Ma tranne molto alberi in Mendoza si trove moltissimi alberghi, ristorante e bar. Penso che Mendoza ha piu che 1.000 alberghi (in una città con circa 125.000 abitanti, ma molto di piu abitanti nella zona). Dove sto io, vedo proprio vicino decine di alberghi, molto semplice ma anche molto lusso. I bar e le ristorante sono frequentati molto, gli abitanti sanno da divertire. Dappertutto vedo gelaterie di lusso.

Mio albergo é molto semplice ma ha un atmosfera meravigliosa e sta molto vicino del centro.

Però si vede che Argentina non ha il livello di benessere come in Europa occidentale. In generale, le strade e le case sono meno curate che siamo abituati. Passano molto macchine traballante con nerofumo. Ho sempre paura da cadere in un sacco sul marciapiede.

Tutte le foto ho fatto oggi in o vicino mio albergo.

Quando il tempo è buone vado martedì da Mendoza a Uspallata.

Een Chileens weerzien – Un incontro Cileno

Zaterdag 08 februari 2020 – Mendoza

Ik schreef al eerder over de wind in Argentinië. Meestal begint deze in het begin van de middag, soms al ‘s ochtends rond 10:30. Gisterenochtend zat ik vóór 07:30 op de fiets (voor mij uiterst vroeg). Ik moest minstens 114 km fietsen en ik wilde de wind voor zijn. Niet dus: vanaf het allereerste begin had ik tegenwind. Om een idee te hebben: ik fietste circa 14 km/uur, ik heb deze dag niet de snelheid van 19 km/uur bereikt. OK, dit is niet te vergelijken met de storm Ciara.

De RN40 tussen San Juan en Mendoza is heel druk met veel vrachtverkeer. Na circa 5-10 km veranderde de RN40 van vier- naar tweebaans zonder vluchtstrook. Door de tegenwind hoor ik achteropkomend verkeer vaak niet aankomen. Ik fiets overdag met mijn flitsend Lezyne superachterlicht. Wanneer verkeer mij tegemoet komt en een vrachtwagen achter mij zit, dan duik ik met de fiets in de berm: stoppen, weer de weg op en weer op gang komen. Levensgevaarlijk.

Zo fietste ik 61 km. Ik stopte om mijn achterlicht bij te laden en om wat te eten. Terwijl ik mijn eten voorbereidde, stopte achter mij een auto en de mensen riepen iets. Ik keek om: mijn Chileense vrienden uit Iquique. Na drie dagen zagen wij elkaar volstrekt onverwacht opnieuw.

We dronken thee en aten wat samen. Ik wilde niet opnieuw vragen om een lift, maar plotseling realiseerde ik mij, waar ik aan bezig was: nog eens 53 km over deze levensgevaarlijke weg. “Geen probleem, we laden de fiets gewoon weer op de auto”. Klasse. Zo kwam ik aan in Mendoza. Het klinkt misschien pathetisch, maar mogelijk hebben zij mijn leven gered. Hulde aan de Chileense vrienden.

In Mendoza trof ik een Canadees. Hij fietste de tegenovergestelde richting en hij had zoveel last van de wind, dat hij de bus had genomen. In Argentinië is maar één soort wind: tegenwind.

Ik blijf een aantal dagen in Mendoza: een prachtige stad. Na Mendoza verwacht ik niet meer op zo’n gevaarlijke weg te komen.

Sabato 08 febbraio 2020 – Mendoza

Ho scrito prima del vento in Argentina. Generalmente il vento commincia al inizio del pomeriggio, ogni tanto gia alla mattina verso 10:30. Ieri mattina ero sulla bicicletta primo delle 07:30 (che è molto presto per me). Devo fare almeno 114 km e voglio partire senza vento. Non era cosi: proprio dal inizio avevo un vento contrario. Per avere una idea: vado in bicicletta con circa 14 km/ora, questo giorno non sono arrivato al 19 km/ora. OK, non è come la tempesta Ciara.

Il RN40 tra San Juan en Mendoza è molto trafficato con molto automezzi pesanti. Dopo circa 5-10 km il RN40 è cambiato da quatro corsie in una strada a due corsie senza una corsia di emergenza. Il vento contrario fa che non sento i veicoli da dietro. Al giorno vado in bicicletta con mio Lezyne super-fanalino posteriore. Quando trovo traffico incontro e c’è un camion dietro di me, vado subito al ciglio della strada: fermare, ritornare sulla strada e ritrovare la velocità. Molto pericoloso.

Cosi ho fatto 61 km. Ho fermato per ricaricare mio fanalino e per mangare qualcosa. Durante preparare il pranzo è fermata una macchina e le gente hanno chiamato qualcosa. Ho guardato chi sono: miei amici Cileni da Iquique. Dopo tre giorni habbiamo ritrovato proprio inaspettato. Habbiamo bevuto the e mangato qualcosa insieme. Non voglio domandare per un’altro autostop, ma all'improvviso ho capito che sto facendo: un’altro 53 km sul questa strada pericolosa. “Non è una problema, mettiamo la bicicletta di nuovo sopra sulla macchina”. Grande respetto. Cosi sono arrivato in Mendoza. Forse è un po patetico, ma è possibile che loro hanno salvato mia vita. Omaggio a gli amici Cileni.

In Mendoza ho trovato un Canadese. Lui è andato sulla bicicletta nella direzione contraria e ha trovato tanto problemi con il vento che ha preso un autobus. In Argentina c’è solo un tipo di vento: vento contrario.

Sto per qualche giorni in Mendoza: una città bellisima. Non penso che dopo Mendoza trovo un’altra strada tanto pericolosa. 

De lift – L’autostop

Woensdag 05 februari 2020 – San Juan

Ik heb vanaf het centrum van Santiago tot gisterenmiddag alles gefietst: meer dan 1.900 km. Ik heb veel wind, hitte, stoffige tunnels, regen– en hagelbuien plus een superhoge pas doorstaan. Gisterenmiddag werd het mij te veel. Rond 12:00 stak plotseling een harde wind op. Ik had net 50 km gefietst (prachtig landschap, geen wind), maar nog eens 100 km door een bloedheet en volkomen verlaten landschap met heel veel wind: ik kon het niet meer opbrengen. Daarom heb ik gelift.

Op de RN40 komt ongeveer eens in de 5-10 min een auto langs. Na circa 40-50 min stopte een auto met een vader en zoon uit Iquique (Chili), op een roadtrip door Argentinië. Ik kon mee naar San Juan, een lift van meer dan 250 km.

Waar ik wat brood, fruit en lauw water bij mij heb, hebben zij veel water in een koeltas en een complete reis-asado (barbecue) meegenomen. Zo kon ik onderweg meegenieten van de asado plus thee en kon ik hen tenminste fruit aanbieden.

Ik was in 1999 in Iquique, voor mij een prachtige stad met veel huizen in koloniale stijl. De zoon vertelde echter over het bloedbad in de school Santa María in Iquique (1907), een heel zwarte bladzijde in de geschiedenis van Chili. Zowel de huizen in coloniale stijl als het bloedbad zijn een gevolg van de Engelse aanwezigheid.

Deze lift van sympathieke Chilenen geeft mij een enorme vrijheid om terug te keren naar Santiago. Ik hoef mij niet meer te haasten en kan rustig rondfietsen in de omgeving van Mendoza.

Mercoledì 05 febbraio 2020 – San Juan

Dal centro di Santiago fino al ieri pomerriggio ho fatto tutto sulla bicicletta: piu che 1.900 km. Ho trovato molto vento, calore, tunnel polverosi, pioggia e grandine e ho fatto un passo molto alto. Ieri pomerriggio tutto era troppo per me. Verso le 12:00 un vento forte è arrivato subito. Ho fatto la matina 50 km (un paesaggio bellisimo, niente vento), ma ancora 100 km in un paesaggio molto caldo e proprio desolato con un vento estremo: non lo posso fare piu. Alora, ho fatto l’autostop.

Sulla RN40 passo una macchina ogni 5-10 minuti. Dopo circa 40-50 minuti è fermata una macchina con un padre e figlio da Iquique (Chili) sul un roadtrip (viaggio) in Argentina. Posso accompagnare fino a San Juan, un viaggio di piu che 250 km.

Viaggio con pane, frutta e acqua calda, loro hanno portato molto acqua in una borsa frigo e un asado (arrosto) completo per il viaggio. Cosi avevo la gioia di un asado e tè e posso offrire un po di frutta.

Ero in 1999 in Iquique, per me una bella città con molto case in stile coloniale. Il figlio ha parlato del massacro della scuola Santa María di Iquique (1907), una pagina molto nera della historia di Cile. Sia le case in stile coloniale, sia il massacro sono risultante della presenza dei Inglesi.

Questo autostop dei Cileni simpatici mi da una libertà enorme per ritornare a Santiago. Non ho bisogno da correre e posso andare in bicicletta tranquillo nella zona di Mendoza.