Well, surprisingly enough, we did it

De bovenstaand titel is afkomstig van het nummer “Feelin’ Good” (Traffic, 1969).
Onderstaande tekst is geschreven op zaterdag.
Ik ben in vijf dagen van Vicuña (Chili) naar San José de Jáchal (Argentinië) gefietst. Belangrijkste conclusie: het was prachtig en loodzwaar.
Ik fietste deze zelfde route ook in december 1998, toen in vier dagen. De dag extra laat zich natuurlijk eenvoudig verklaren door het verschil in leeftijd.
Ik heb nog nooit zoveel duimen omhoog en aanmoedigende claxons ontvangen als op deze reis. Chauffeurs schreuwden mij toe “Complimenti” en wanneer ik even stopte (omdat ik wat wilde drinken, naar adem snakte of bang was voor de ripio (steenslag)) dan stopte er vaak een auto: “Todo OK?”. Mensen wilden met mij op de foto. Ik had niet eens zoveel water bij mij (in het begin vier liter, er zijn onderweg beekjes), maar ik heb nooit echt zonder water gezeten en ook geen water uit de beekjes gehaald: ik kreeg eenvoudig water van anderen.
Dat was in 1998 heel anders. Toen heb ik op de top gedurende de gehele dag één auto gezien, nu schat ik zo’n 40-60 auto’s per uur. Verklaringen: het toegenomen verkeer, december versus januari, maar mogelijk vooral de komst van paus Franciscus naar Chili. Vanwege zijn komst waren de Chileense en Argentijnse douanes op een aantal dagen iets langer open.
Het vele verkeer heeft duidelijk nadelen. Over de ripio (circa 89 km) rijd ik bij iedere auto door een stofwolk, vier auto’s achter elkaar en ik zie eventjes nauwelijks iets. Erger vind ik het voortdurend aanmoedigend toeteren (vooral van Argentijnen): het werkt op mijn zenuwen, wat moet ik er mee.
Genoeg gezeurd, de contacten met andere weggebruikers (vooral Argentijnen) waren zonder meer zeer hartelijk. Ik kon moeiteloos een lift krijgen, maar daarvoor ben ik niet naar de Paso de Agua Negra gekomen.
Heel bijzonder was het kamperen. Daarover bericht ik later meer.
Een paar details bij de foto’s.
• De doos achterop mijn fiets bevat mij proviand voor deze dagen.
• Op een foto zie je, dat mijn pet met een touwtje en een mini-musceton aan mijn trui zijn vastgemaakt. Als ik dat niet deed, dan waaide hij wel een paar keer van mijn hoofd. Dat ligt niet aan de pet, dat ligt aan de wind.
• Twee foto’s laten vanaf vrijwel hetzelfde standpunt de omgeving zien, waar ik bivakkeerde: eenmaal ‘s avonds, 18:06, eenmaal ‘s ochtends, 08:43.
• De spitse ijsformaties zijn penitentes (https://en.m.wikipedia.org/wiki/Penitente_(snow_formation)). Lees aldaar.
Zo, genoeg geschreven. Ik zat er gisteren helemaal door. Ik heb hier een niet zo grote maar heel prettige kamer met een mini-patio. Ik sta (of lig) werkelijk bij te komen.
Van de storm in Nederland hoor ik pas sinds vandaag. Ik ga er van uit, dat mijn huis nog niet is ingestort.
Tot morgen.

Il titolo viene della canzone “Feelin’ Good” (Traffic, 1969).
Ho scrito questo testo a sabato.
Sono andato in cinque giorni da Vicuña (Cile) a San José de Jáchal (Argentina). Conclusione importante: era bellissimo e molto duro.
Ho fatto l’ostessa strada in dicembre 1998, in quatro giorni però. Si po explicare un giorno extra della differenza di età.
Non ho mai trovato tanti pollici in su come sul questo viaggio. Autisti mi gridavano “Complimenti” e quandi mi fermo (per bere un po di aqua, perche mi manche l’area o avevo paura per il ripio (pietrisco, strada biancha ?)) subito ferma una macchina: “Tutto OK?”. Persone vogliano fare un foto con me. Non avovo molto aqua con me (al inizio quatro litri, si trove piccole fiume sulla strada), ma non ero mai senza aqua e non ho preso aqua delle fiume: gli altri mi danno aqua.
In 1998 era tutto diverso. Sul tratto piu alto ho visto in 1998 in tutta la giornata una macchina sola, adesso ho incontrato 40-60 macchine al ora. Spiegazione: il traffico che è sempre di piu, dicembre versus gennaio, ma probabilmente perche il Papa Francisco è andato a Cile. Per il motivo del suo viaggio la dogana Cilena e Argentina errano apperte piu lungho per qualche giorni.
Questo traffico ha qualche grande svantagi. Sul ripio (circa 89 km) trovo molto polvere con ogni macchina, quatro macchine insieme e non vedo niente per un momento. Peggio sono tutti i clacson (specialmente dei Argentini) come incoraggiamento: i clacson mi fa nervoso.
Non voglìo piu lammentare, i contatti con gli altri sulla strada (specialmente i Argentini) errano molto cordiale. Per me non era una problema da fare autostop, ma questo non è il motivo da andare sul Paso de Agua Negra.
Molto speciale era il campeggio. Un’altra volta lo spieggo.
Qualche dettagli con i foto:
• La scatula sul mia bicicletta contiene il cibo per questi giorni.
• Sul un foto si vede mio berretto che è attacato con un mini-musceton (moschettiere gancio) alla maglietta. Quando non ho fatto cosi, ho perso subito mio berretto. Non dependa del berretto, ma è il vento.
• Sul due foto si vede l’ambiente del campeggio, una volta la sera 18:06 e una volta la mattina 08:43.
• Le forme di giaccio/neve sono penitentes (https://en.m.wikipedia.org/wiki/Penitente_(snow_formation)). Leggi questa pagina (non c’è in Italiano, alternativo: in Spagnolo).
Alora, ho scritto abbastanza. Ieri sera ero estremo stanco. Ho una stanza che non è tanto grande ma è molto piacevole con una mini-terrazza. Finalmente trovo la tranquilità.
Oggi ho sentito per la prima volta della tempesta nei Paesi Bassi. Espero che mia casa a Breda exista ancora.
A domani.