La festa di 50 anni di amicizia

A 29 settembre 2018 habbiamo fatto una grande festa in ristorante "I giardini di Villa Giulia", Sant'Anastasia. Dopo piu di 50 anni di trovare un'accoglienza meravigliosa in tutte le famiglie a Napoli (incl. periferia) e a Gallese, era un momento giusto da esprimere una gratitudine umile. (Fuori Chiara) tutti i parenti della famiglia Mosc'Aprea errano sulla festa: 26 persone, in più tre bambini, da Napoli, Roma, Gallese e Puglia. Ho la fortuna che San Michele Arcangelo mi ha aiutato.

Habbiamo trovato un buonissimo menu in un'ambiente miraviglioso. Nonostante i impegni di questa sera, mi ha piacuto moltissimo da mangare in "I giardini di Villa Giulia": è un bon idea per un altra'volta.

Un piccolo peccato: il presepe "Leonardo" non era ancora arrivato. Alora, che fa la famiglia Mosca: un altra festa. Senza capire il motivo, ho mangato una settimana dopo le pizze di Cristina: era un bel momento per ricevere questo presepe.

Posso andare con fiero sulla bicicletta con il abbigliamento ciclismo di Castelli e il presepe "Leonardo" ha trovato un bel posto a casa mia.

Quando Guido ha visto le foto della festa, ha detto subito: "Ma come la festa è lusso". Io ho visto altri matrimoni a Napoli, sono stato sulle feste di 25 e 60 anni di matrimonio, ma per Guido (e anche per tutti gli altri Olandesi) tutto della festa è straordinario. Ho detto gia prima: le feste in Italia sono molto piu belle che siamo habituati in Olanda.

Een oude vriend – Un vecchio amico

Do 23 aug. 2018  Villadiego, Casa Ronny.
Eergisteren fietste ik de Puerto de San Glorio. Ik was op deze pas eerder in augustus 1985, 33 jaar geleden. Wat het deze keer heel zwaar maakte was de hitte. ‘s Ochtends reed ik nog met extra kleding een andere pas af, ‘s middags fietste ik badend in het zweet.

Giovedì 23 ago. 2018 Villadiego, Casa Ronny.
Prima di ieri ho fatto il Puerto de San Glorio. Ero sul questo passo anche in agosto 1985, 33 anni fa. Che era molto fatigoso questa volta era il calore. Nella matina sono disceso da un altro passo in vestiti extra, al pomeriggio ho sudato come mai.

De eerste fietsdag – La prima giornata sulla bicicletta

Za 18 aug. 2018  Soncillo, El Capricho de Clemente
Wij arriveerden vanochtend om 06 uur in Haro (niet ver van Miranda de Ebro), het was donker en koud. Ik vertrok rond 07 uur en om 08 uur was het nog maar 10 °C. Daarna werd het natuurlijk warmer, maar in Breda is het de laatste drie maanden een stuk warmer geweest dan hier vandaag.
Ik heb verder een heel mooie dag gehad: prima weer, een uitstekend wegdek en ik heb het getroffen met dit hotel. Ik reed vandaag 112 km, niet slecht na een nachtelijke busreis.
Morgen doe ik wellicht de Pico de Tres Mares (2.175 m), dat is: voor zover de weg gaat.

Sa 18 ago 2018  Soncillo, El Capricho de Clemente
Stamatina siamo arrivati alle 06 in Haro (non lontano da Miranda de Ebro), era buio e freddo. Sono partito alle 07 e alle 08 era solo 10 °C. Certo, dopo era piu caldo, ma gli ultimi tre mese era piu caldo in Breda che oggi in Spagna.
Era una giornata bella: un bon tempo, un asfalto di veramente grande qualità e ho trovato un bon albergo. Oggi ho fatto 112 km, che non è male dopo una notte in pullman.
Forse domani vado al Pico de Tres Mares (2.175 m), per la parte del asfalto.

Weer thuis – A casa

27 februari – Nederland, Breda
In ruim 17 uur van het zonovergoten Santiago naar het steenkoude Nederland: een grotere overgang heb ik denk ik nog niet meegemaakt. Ik wist in Santiago al wel, dat het in Nederland heel koud was, maar wanneer ik dan in mijn zomerkleren op het winderige station Rotterdam sta, dan valt het wel heel erg tegen. Gelukkig hebben we de foto’s nog: twee foto’s gemaakt binnnen circa 24 uur.

27 febbraio – Nederland, Breda
In un po di piu che 17 uur dal Santiago pieno di sole a Olanda dove fa molto freddo: non penso che ho fatto un trasferimento piu grande. In Santoago ho letto che fa molto freddo in Olanda, ma quando sto a Rotterdam con vestiti legeri sulla stazione di Rotterdam, è un grande delusione. Sono fortunato che ho ancora i foto: due foto fatti in quasi 24 ore.

Feest – Festa

23 februari – Chili, Santiago de Chile
Natuurlijk dacht ik de afgelopen weken vaak: waarom doe ik dit toch allemaal. Wel, ik heb geen antwoord op deze vraag. Wat mij op momenten van vertwijfeling op de been houdt, is onder meer de gedachte, dat ik mijzelf aan het einde van de rit een paar dagen ontspanning veroorloof. Wel, ik heb een paar van de beste koffiezaken in Santiago bezocht. Daarnaast doe ik mij tegoed aan zeevruchten, kersen en blauwe bessen en ondertussen wandel ik wat door Santiago centrum.
Door de foto’s kun je zien, dat ik veel waarde hecht aan koffie drinken. Een bijzondere vorm van koffie drinken vind je in de bars, die bekend staan als “Café con piernas”: zie de laatste foto. Voor zover ik weet vind je deze zaken uitsluitend in het zakencentrum van Santiago. Meer weten? Google is your friend.
Morgen, zaterdag vlieg ik terug naar Schiphol. Ik wil iedereen die mijn blog heeft gevolgd bedanken voor de aandacht, alsook voor de reacties die ik heb mogen ontvangen. Zondag of maandag volgt nog een afsluitend bericht, maar erg spannend zal het vermoedelijk niet meer worden, Leendert.

23 febbraio – Chili, Santiago de Chile
Più volte le ultime semane ho pensato: perche faccio tutto questo, tutto il sacreficio. Mi dispiasce: non ho una risposta sul questo questione. Che mi fa forte in questi momenti di contestera, è il pensiero che mi permette dopo il viaggio in bicicletta qualche giorni di relax / ricreazione. Alora, ho visitato qualche dei bar migliore per il cafè in Santiago. Inoltre apprezzo le frutte del mare, i ciliegi e i mirtilli e faccio passegiate in centro di Santiago.
Sui foto si vede che bere un bon cappuccino è molto importante per me. Una forma speciale da bere un cafè, si trova nei bar conoscuti come “Café con piernas”: vedi il ultimo foto. Come l’ho capito si trove questo tipo di bar solo nel centro commerciale di Santiago. Voi sapere di piu? Google è tuo amigo.
Domani, sabato prendo l’aereo per Schiphol, Amsterdam. È il momento da ringraziare tutti chi hanno letto mio blog per la attenzione e per le reazione che ho ricevuto. Domenica o lunedi arrivera un ultimo messaggio, ma non penso che sera molto spettaculare, Leendert.

Partir, c’est mourir un peu

19 februari – Chili, Los Andes
Na de Paso de San Francisco zit het echte hooggebergte er op. Ik heb gisteren nog één spectaculaire beklimming gedaan: vanuit het stadje Los Andes naar de Túnel del Cristo Redentor en de Túnel Caracoles. Ik deed deze beklimming in 1998 tweemaal, toen als training voor de Paso de Agua Negra. Ik voelde ‘s ochtends vóór vertrek al een opkomende verkoudheid, maar ik voelde mij sterk genoeg om de beklimming aan te kunnen.
Op een paar foto’s zie je beroemde Caracoles (slakken). Op het internet zijn mooiere foto’s van de Caracoles te vinden. De Caracoles vormen één van de meest fotogenieke series van haarspeldbochten ter wereld (de noordzijde van de Stelvio hoort daar ook bij). Zie ook: "What are the most iconic hairpin roads in the world?". Anders dan sommigen beschrijven, vind ik de Caracoles niet erg stijl, dat is: niet steiler dan andere beklimmingen. Voor mij zijn de Caracoles ook niet gevaarlijker dan gewone, doorgaande wegen: integendeel zelfs, chauffeurs letten hier heel goed op.
In 1998 fietste ik nog door beide tunnels (drie km lang). Nu is dat verboden, danwel onmogelijk.
Mogelijk is dit mijn laatste beklimming in de Andes. Ik weet niet of ik over pakweg twee jaar dit soort beklimmingen opnieuw wil gaan doen. Het is gisteren allemaal goed gegaan, maar ik voel mij wel heel moe en kwetsbaar.
Vermoedelijk neem ik morgen de bus naar Santiago.

19 febbraio – Chili, Los Andes
Dopo il Paso de San Francisco è finito la alta montagna. Ieri ho fatto un’altra salita spettacolare: dalla città Los Andes verso il Túnel del Cristo Redentor e il Túnel Caracoles. Ho fatto questa salita due volte in 1998 per preparasi per il Paso de Agua Negra. A la mattina primo di partire ho sentito il inizio di una raffreddore, ma mi ho sentito abbastanza forte per fare questa salita.
Sul qualche foto si vede le famose Caracoles (lumache). Sul internet si trove foto ancora piu belli delle Caracoles. Le Caracoles sono una delle serie di tornante piu fotogenico del mondo (come anche la salita nord dello Stelvio). Vedi: "What are the most iconic hairpin roads in the world?".
In contrario di che scrivano gli altri, le Caracoles non sono molto ripido, non piu ripido che altre salite. Per me le Caracoles non sono ne’anche piu pericoloso che una strada normale: gli autisti e camionisti sono extra attento.
In 1998 ho fatto i due tunnel (tre chilometri di lunghezza) sulla bicicletta. Adesso è prohibito o impossibile.
Possibile, che questa era mia ultima salita nelle Ande. Non so o faccio di nuovo dopo due anni un viaggio come adesso. Ieri tutto è andato giusto, ma mi sento molto stanco e vulnerabile.
Probabilmente prendo domani il bus per Santiago.

Paso de San Francisco (4.726+ m)

13 februari – Chili, Copiapó
In mijn vorige bericht schreef ik waarom ik de Paso de San Francisco heb beklommen. Wel, ik heb hem beklommen, maar ben naar beneden gelift.
De Paso de San Francisco is behoorlijk zwaar vanwege de overheersende wind, het slechte wegdek in Chili en omdat er over circa 500 km geen dorp of stad is. Ik deed deze pas in de “verkeerde” richting: ik had te maken met tegenwind en op een slecht wegdek kun je wat mij betreft beter klimmen dan dalen.
Ik zat in tijdnood. Om op 22 februari in Santiago te zijn moest ik opschieten (feitelijk al vanaf Jujuy). Het beste leek mij om de Paso de San Francisco te beklimmen (niet zeuren Leendert, we zijn er zo) en daarna te liften in Chili naar Copiapó.
Het is niet zo lastig om te liften. Als fietser sta je hier heel hoog op de simpatielijst, er rijden hier heel veel camionettas rond (zie een van de foto’s), die je gemakkelijk kunnen meenemen. Er is op de Paso de San Francisco één probleem: er is vrijwel geen verkeer en een goed deel van het verkeer rijdt niet door naar Chili.
Daar stond ik dan langs de kant van de weg simpatiek te wezen in mijn prachtige nieuwe GoreTex jack. Alleen, na ruim een uur was er nog geen camionetta gepasseerd, enkel één gewone auto. Ik wilde per se niet terug naar Argentinië en besloot, dat ik maximaal anderhalve dag zou liften. Op 20 m afstand stond de laatste Argentijnse schuilhut, ik kon mij redden. Na anderhalf uur passeerde de eerste camionetta. Hij nam mij mee tot aan de Chileense douane. Ik zat met de fiets in de achterbak van de camionetta, de weg is enorm stoffig, de chauffeur scheurde in volle vaart over de ripio (~110 km) en zette mij vlak vóór de Chileense douane af.
Bij de Chileense douane was ik iets na 18 uur, zij sluiten om 19 uur. Ondanks dat er vrijwel geen verkeer was, besloten zij, dat ik de volgende dag na 09 uur moest terugkomen. Ik moest bij de douane blijven slapen, zij hebben voor deze situatie een aparte slaapzaal.
De volgende dag stond ik opnieuw te liften: in mijn simpatieke uitdossing te wachten op de eerste camionetta. Ook ditmaal kwam de eerste camionetta na circa anderhalf uur en nam mij direct mee naar het centrum van Copiapó. Simpatieke mensen, die Argentijnen.
Detail: zie het bord “Paso de San Francisco, Limite International”. Dit bord is omgewaaid en langs de kant van de weg gezet.
Vannacht neem ik de bus naar Illapel

13 febbraio – Chili, Copiapó
Nel messaggio scorso ho spiegato perche ho salito il Paso de San Francisco. Alora, l’ho salito ma ho fatto autostop per la discesa.
Il Paso de San Francisco è abbastanza duro per i motivi del vento predominante, il ripio in Cile e perche non c’è un paese o città per 500 km. Ho fatto il passo nella direzione “sbagliata”: ho molto vento contrario e per me è meglio da salire sul ripio male che scendere.
Avevo poco tempo. Per arrivare a 22 febbraio in Santiago devo correre (gia da Jujuy). La soluzione megliore per me è da salire il Paso de San Francisco (forza Leendert, non fai problemi) e poi fare autostop in Cile verso Copiapó.
Non è difficile da fare autostop. Come ciclista sto molto alto sulla lista di simpatia, qui si trove molto camionettas (vedi un dei foto) chi non hanno problemi da prendere una bicicletta. Sul Paso de San Francisco c’è una problema: non c’è quasi niente di traffico e una grande parte del traffico non continua in Cile.
Ero sul passo in mia jacka bellisima e nuova di GoreTex per probare da essere simpatico. Però, dopo piu che un ora non era passata una camionetta, solo una macchina normale. Non voglio ritornare in Argentina e ho deciso da fare autostop per massimo un giorno e mezzo. Sul 20 metri era l’ultimo rifugio Argentino, posso supravivere. Dopo un ora e mezzo è passato la prima camionetta. Lui mi ha preso fino a la dogana Cilena. Ero con la bicicletta nel parte in dietro della camionetta, la strada è molto polveroso, l’autista va con grande velocità sul ripio (~110 km) e mi ha lascato un po prima della dogana Cilena.
Sono arrivato alla dogana Cilena un po dopo le 18, la dogana Cilena chiude alle 19. Non c’è traffico, però la dogana Cilena ha decido che devo ritornare la giornata prossima dopo le 09. Devo dormire nel ufficio della dogana. La dogana ha un dormitorio per queste condizione.
La prossima giornata ho fatto di nuovo autostop: aspettare in mei vestiti simpatici per la prima camionetta. Anche questa volta la prima camionetta è arrivata dopo un ora e mezzo e mi ha preso al centro di Copiapó. Gente simpatici, questi Argentini.
Dettaglio: la targa “Paso de San Francisco, Limite International” è caduta perche una volta era troppo vento. Hanno metto questa targa vicino la strada.
Stanotte prendo il pullman per Illapel.

De schuilhut – Il rifugio

Het onderstaande is geschreven op 10 februari.
Eerder wilde ik in het noorden de Paso de Jama doen, maar ik zag daarvan af vanwege de hevige regen. Zo ben ik op de Paso de San Francisco terechtgekomen. Dit gebied kent niet de overvloedige regen van het noordwesten van Argentinië, maar is wel berucht vanwege de enorm krachtige wind. Wanneer ik afga op de verhalen van anderen, dan heb ik nog geluk gehad. Anderen spreken van een voortdurende storm, een enkeling komt niet verder dan 20 km op één dag.
Wel, ik heb ook last van de wind, maar niet in die mate als anderen beschrijven. Het is wel zo, dat de voortdurend wisselende wind enorm vermoeiend is. Tot vanmiddag.
Vanmiddag stak plotseling zo’n storm op. Nou ben ik in Nederland wel wat gewend, maar ik voelde, dat ik met deze storm niet veel verder kon fietsen, in ieder geval niet tot aan de grens (nog zo‘n 35 km). Ik was doodmoe. Kort daarna kwam ik bij een van de zes schuilhutten, die hier door Argentinië langs de weg zijn neergezet. Reeds om half vijf ben ik daar gestopt en even later heb ik in de schuilhut zowaar een middagdutje gedaan. Ik slaap vanacht op ruim 4.000 m. Ik moet er niet aan denken, dat ik met die storm mijn tent moet opzetten.
Als het morgen nog zo stormt, dan moet ik 35 km door de storm.

Ho scrito questo testo a 10 febbraio.
Prima ho pensato da fare il Paso de Jama al nord di Argentina, ma non l’ho fatto perche in questa zona ha piovuto eccezionale. Cosi sono arrivato sul Paso de San Francisco. La zona qui non ha queste pioggia eccezionale, ma è famoso per il vento molto forte.
Quando leggo le storie di altri ciclisti, penso che sono fortunato. Gli altri parlano di una tempesta continuamente, qualcuno non po fare piu che 20 km in una giornata.
Anche per me il vento è una problema, ma non al livello come gli altri scrivanno. È cosi che il vento cambia sempre e questo è molto fattigoso. Fino a questo pommerriggio.
Questo pommerriggio subito è arrivata una tempesta. Sono habbituato un po di vento in Olanda, ma adesso ho capito che non posso continuare sulla bicicletta, non fino il confine (circa 35 km). Ero molto stanco. Un po dopo sono arrivato da uno di sei rifugi fatto da i Argentini e che si trove qui vicino la strada. Gia alle quatro e media sono fermato e un po dopo ho fatto una siesta in rifugio. Stanotte dormo sopra 4.000 metri. Non voglio fare campeggio con mia tenda in questa tempesta.
Quando c’è sempre questo vento domani, devo fare 35 km in tempesta.

Diverse – Miscellaneo

Na een flinke rit vanaf Jujuy heb ik nu twee rustdagen in een hotel in Fiambalá om mij voor te bereiden voor de Paso San Francisco: 200 km, 3.250 m klimmen. Ik denk over deze klim ruim twee dagen te doen. Vanaf morgen ben ik een aantal dagen niet bereikbaar.
Op de Paso de Agua Negra was ik tot mijn verrassing de enige fietser, hier kom ik wel meer fietsers tegen, zonder uitzondering een heel apart gezelschap: een Engels stel met zelfgemaakte frames van bamboe, een Zweeds-Chinees stel (helaas, geen foto) voor wie door de bergen trekken een levensstijl is en een buitengewoon introverte Fransman op een ligfiets met enorm veel bagage. Binnen dit gezelschap ben ik een nobody.
Een foto toont een gedenkplaat in Fiambalá van de Dakar 2009–2012 rallies. Zulke gedenkplaten zag ik ook elders in Argentinië.
In het verleden was ik een echte grammenjager. Onder het motto “Wat je thuis laat, is meegenomen” ben ik steeds op pad gegaan met het minimum aan bagage. Dit nobele streven moet ik hier loslaten. Vaak weet je niet waar je voedsel en water kunt inslaan, dus ik sjouw wat mee onderweg. Op een foto zie je mijn plastic “broodtrommel” met daarin een deel van het proviand. Daaronder heb ik twee grote flessen water en morgen ook bovenop de trommel het brood en nog meer water. Ik vertrek morgen met ruim zeven liter water.
Tot slot: een foto van een week geleden toont iets van de modder nadat ik door de overstromingen ben gereden.
Tot over een aantal dagen, Leendert.

Dopo molto chilometri da Jujuy ho preso due giorni di riposo in un albergo a Fiambalá per prepararsi per il Paso San Francisco: 200 km, 3.250 m di arrampicare. Penso che ho bisogno un po di piu che due giorni per questa salita. Da domani non trovo WiFi per qualche giorni.
Sul Paso de Agua Negra ero (con mia sorpresa) l’unico ciclista. Qui trovo piu ciclisti, senza eccezioni persone speciale: una coppia Inglese con telaio di bamboo, una coppia Svedese-Chinese (mi dispiace, senza foto) chi hanno quasi un modo da vivere nelle montagne e un Francese molto introverte sul una bicicletta reclinata (?) con moltissimo de bagaglio. In questa compagnia non sono nessuno.
Sul un foto si vede una targa in Fiambalá del rally di Dakar 2009–2012. Targa (o Targe) cosi ho visto anche sui altri posti in Argentina.
Anni fa ho sempre viaggiato con il minimo di bagaglio: “Tutto che si lascie a casa, è il benvenuto” (espero che faccio un tradizione comprensibile). Qui, questo è una strategia impossibile. Generalmente non sai dove si trove cibo e acqua, alora prendo molto cibo e acqua con me. Sul un foto si vede mio “cestino del pranzo” con una parte dei rifornimenti. Sotto questo cestino ho due grande bottiglie di acqua e domani ho un altro busto con pane e una terzo bottiglia di acqua sopra il cestino. Parto domani con sette litri di acqua.
Per finire: sul un foto di una settimana fa si vede un po della terra sulla bicicletta dopo le inondazione.
Si vediamo dopo qualche giorni, Leendert.