Deze tekst is geschreven op 20 januari maar vanwege technische problemen pas heden (26 januari) gepubliceerd.
Misschien denken sommigen, dat ik graag kampeer, maar ik vind kamperen absoluut niet leuk. Ik kampeer wanneer er geen andere mogelijkheden zijn. Gedurende vier nachten kwam ik geen bewoonde wereld tegen.
Op deze route kijken de mensen niet op, dat je kampeert. Wat moet je ook anders op de fiets. De Chileense douane wees mij een plek aan, waar ik mijn tent kon opzetten: met minder wind. Wel, de wind is zeker een probleem.
Kamperen was de laatste twee nachten wel heel bijzonder. Ik zag, dat ik de top maar met moeite dezelfde dag kon halen en dan zou ik weinig tijd hebben voor de foto’s (en zonder foto’s wil ik niet thuiskomen). Daarom besloot ik om vlak voor de top te kamperen en de volgende dag de top op mijn gemak te doen. Eigenlijk zijn er op die hoogte geen echt geschikte kampeerplekken. Ik was al heel blij met een min of meer vlak plekje vlak langs de weg. Rationale: ‘s nacht komt er geen of nauwelijks verkeer langs. Het laatste verkeer ‘s avonds was om 19:30, het eerste verkeer ‘s ochtends was na 08:00. De enkele voorbijrijdende automobilist groette mij vriendelijk.
Ik heb altijd gezegd: met mijn uitrusting moet ik een buitentemperatuur van -10 tot -20 °C aankunnen. Dit was mijn eerste test, op een hoogte van circa 4.650 m. Na 07 uur ‘s ochtends (het was toen al licht) registreerde ik in de binnentent -3,5 °C. Buiten is het dan veel kouder, hoe groot het verschil is, dat weet ik niet, maar ik denk wel, dat buitentemperatuur onder de -10 °C is gekomen. Ik heb het ‘s nachts niet koud gehad en goed geslapen, maar ik heb die nacht wel mijn maatregelen genomen: sokken, dunne handschoenen en donsjack aan. ‘s Nachts deed ik ook de capuchon op, dat maakt het weer iets warmer.
Voor mij was deze nacht een kleine overwinning. Nadeel: je kunt ‘s ochtends om 7 of 8 uur de tent niet gaan opbreken: veel te koud. Ik heb gewacht totdat de zon de tent bescheen. Dan is het binnen de kortste keren een stuk warmer.
De avond daarop was ik in een verlaten gebied op 2.450 m. De plek die ik vond heeft als enige kwaliteit, dat ik van de weg af niet te zien was: een stukje niet langer gebruikte asfalt, gescheiden van de doorgaande weg door een berg stenen. Haringen zijn dan niet te gebruiken. Ik bevestig de scheerlijnen van de tent aan losse stenen (stenen, stukken rots in overvloed). Vóór het slapen gaan, bij het tandenpoetsen was het nog heerlijk weer, achter mij in de hoge Andes zag ik wel slecht weer. Ik kan verder citeren uit mijn dagboek:
“Terwijl ik een uur geleden aan typen was, kwam plotseling een storm opsteken van de andere kant, waar ik de wind verwachtte. Mijn tent werd omlaag geblazen, omdat de stenen waaraan de scheerlijnen vastzitten niet zwaar genoeg zijn. Ik ben in de stromende regen, op kousen, zonder zaklamp stenen gaan bijzoeken met heel matig succes. Ik ben weer teruggekropen in de tent. In de binnentent is nu heel veel nat, het water is door een deel van de binnentent doorgeslagen.
Ik heb afgewacht tot het ophield met regenen, maar tenslotte ben ik in de stromende regen stenen gaan bijpakken en heb ik alle scheerlijnen weer bijgesteld.
De regen is opgehouden, maar de tent klappert nog wel. Als het verder droog blijft, als het vanacht niet hard gaat waaien en als morgen de zon schijnt, dan blijft de schade beperkt. Zo niet, dan ga ik een zware tijd tegemoet” (einde citaat).
‘s Ochtends ben ik met veel natte en heel vieze spullen op weg gegaan naar San José de Jáchal. Op mijn kamer hier met mini-patio heb ik alles prima kunnen schoon- en droogmaken.
Was de nacht nabij de top een hoogtepunt, deze laatste kampeernacht was absoluut een dieptepunt in mijn glansrijke kampeercarrière.
Morgen, dinsdag neem ik de bus naar San Juan en mogelijk ook naar Salta. Wellicht heb ik twee dagen geen WiFi.
Groet, Leendert.
Questo testo è scritto a 20 gennaio ma per problemi technici è pubblicato oggi (26 gennaio).
Forse hai la idea che mi piage il campeggio: non mi piage per niente. Faccio il campeggio quando non si sono altre possibiltà. Per quatro notte non ho trovato un mondo civilizzato.
Per le persone sul questo percorso non è strano quando fai il campeggio. Non c’è un’altra possibiltà. La dogana Cilena mi ha racommandato un posto per il campeggio: con meno vento. E il vento è veramente una problema.
Le ultime due notte il campeggio era molto speciale. Sul un giorno ho capito che era molto difficele per me da fare la cima nel’ostesso giorno e che non c’è tempo per fare le foto (e non voglio ritornare a casa senza foto). Alora, ho deciso da fare il campeggio un po prima la cima e da fare la cima con calma la giornata prossima.
Sul questa altitudine non si sono belle poste per fare il campeggio. Ero gia contento con un piccolo posto proprio vicino la strada. Rationale: durante la notte non c’e traffico. L’ ultimo traffico era alle 19:30, il primo traffico la matina era dopo le 08:00. Quando passa un autista, mi saluta gentile.
Ho sempre detto che con mio equipaggiamento posso supravivere con una temperatura fuori di -10 a -20 °C. Questo era mia prima proba, sul un altitudine di 4.650 m. Dopo le 07 ora della mattina (era gia luce) ho registrato nella tenda interiore -3,5 °C. Fuori è molto piu freddo. Non so la differenza, ma penso che la temperatura fuori era sotto -10 °C. Durante la notte non era troppo freddo per me e ho dormito buone, ma ho preso le mie misure: calzini, guanti fine e col / jacka piumino. Alla notte ho metto anche il cappuccio, cosi è ancora un po piu caldo.
La sera dopo ero in una zona desolata sul 2.450 m. Il posto che ho trovato a solo una qualità: il traffico non mi po vedere. Era asfalto sul un pezzo di strada che non è piu ulilizato. Il posto è separato dalla strada con una collina di sassi. Non si po utilizare i picchetti. Ho montato i fili tagliente (?) della tenda a sassi che ho trovato (sassi: si sono abondante). Primo da dormire, quando ho fatto i denti era un bel tempo, ma dietro nelle Ande alte ho visto un temporale. Una parte del mio diario:
“Un ora fa quando ho scritto in mio diario, è arrivato all’improviso una tempesta dal’altra parte che ho pensato. La tenda era fatto piccola (non lo posso tradure meglio), perche i sassi per i fili tagliente non errano abbastanza pesante. Nella pioggia forte (senza scarpe, senza torcia) ho cherchato altri sassi con pocchissimo successo. Sono ritornato nella tenda. Nella tenda interiore molto robe errano bagnate. L’aqua passa dappertutto.
Ho aspettato il momento che non pìve piu, ma finalmente sono andato nella pioggia forte per trovare sassi pesante e ho adgiustato i fili tagliente.
La pioggia è finita, ma il vento fa movere la tenda. Quando non piove piu, quando non c’è molto vento e quando c’è un po di sole domani, non è un grande disastro. Si no, ho un periodò difficile” (fine del diario tradutto).
Alla mattina sono partito per San José de Jáchal con molto robe bagnate e sporche. Sul mia stanza qui con mini-patio ho pulito e asciugato tutto.
La notte vicino la cima era il momento migliore, la ultima notte di campeggio era senz’altro il momento peggiore della mia carrière fabuloza di campeggio.
Domani (martedi) prendo il bus per San Juan e forse anche per Salta. È possibile che non ho WiFi per due giorni.
Saluti a Tutti, Leendert.
